Delirium w Tharsys

Nie... rezygnuję. Nie chcę się z tą książką męczyć. Poznałem styl autora przy okazji opowiadań "Sindbad na RQM-57" i tutaj jest taki sam. Można mieć genialne pomysły, olbrzymią wiedzę, wiązać symbole i fakty... ale jeśli nie potrafi się tego sformułować w czytelny sposób... to nie jest dobrze. Książka stanie się hermetyczna i tylko ci, którzy przebrną przez opary myśli autora, jego ciężką stylistykę, paralele i odciągające uwagę myśli, zostaną nagrodzeni poznaniem sensu. Nie każdy tego dostąpi - ja nie... a przynajmniej teraz. Fajny pomysł na dramatis personae na początku. Potem jakiś ogólne wyobrażenie co się dzieje... nowe nazwy jak Megaloxantha czy inne tam a potem jesteśmy rzuceni w sam środek zawieruchy... no właśnie nie do końca zrozumiałem czego. W takich sytuacjach mój umysł się po prostu wyłącza, wzrok ślizga po słowach, sens kompletnie umyka bo nie wiem co czytam. Szkoda. Żwikiewicz jest nietuzinkowym człowiekiem z wyobraźnią, bogatym życiorysem. Najwyraźniej jego myśli krążą po wysokich orbitach, tam gdzie grawitacja ledwo je trzyma. Może to mi czegoś zabrakło... a może autorowi. U Orbitowskiego (który też poległ w lekturze) przyznał, że sam miał problem z czytaniem dzisiaj swoich książek... ale musiał dobrnąć do końca, bo robił redakcje do wznowień. Jak dobrze, że ja nie muszę. I może coś tracę. Cóż, życie. Przede mną próba z "Imago" i kilkoma zbiorkami opowiadań <mamrocze modlitwy>. Aha! Ta niska ocena dotyczy raczej własnych wrażeń i odbioru, jaka książka jest - nie wiem, bo jej nie ukończyłem. Zresztą to też jest jakieś świadectwo.