Dekameron

Po wycieczce do Toskanii i Florencji - perły włoskiego renesansu - postanowiłam bliżej przyjrzeć się głównym twórcom tej epoki. Dante, Boccaccio i Petrarka - ta trójka przewijała się w opowieściach pań przewodniczek. Ojcowie klasycznego języka włoskiego, bo język włoski z okolic Florencji i Bolonii został wybrany na ogólnie obowiązujący we Włoszech. "Dekameron" to najbardziej znane dzieło Boccaccia. W czasie zarazy panującej we Florencji dziesięć osób (7 pań i 3 panów) w ciągu dziesięciu dni snuje swoje opowieści, z czego powstaje ten zbiór. Opowiadania są zaskakujące, zarówno ze względu na odważną (jak na schyłek średniowiecza) tematykę, jak i ich ponadczasowość. Ludzkie przywary niewiele zmieniły na przestrzeni wieków. Nadal można znaleźć ludzi chciwych, obłudnych, fałszywych, żądnych władzy, pragnących wzbogacić się czyimś kosztem, ale też wrażliwych, oddanych, sprawiedliwych. Klasyk, który niewiele stracił na swej aktualności. Opowiadania są krótkie, można czytać po wielokroć i rozważać. Są i refleksyjne i zabawne. Głównie traktują o miłości, o jej wielu rodzajach: miłości rodziców, małżonków, kochanków, miłości uświęconej i zakazanej. Jak na tamte czasy bardzo frywolne, wręcz „grzeszne”, dziwię się, że w ogóle je wydano. Widać w nich już zmierzch epoki średniowiecza i zapowiedź nowego - odrodzenia człowieka, radości życia, czerpania z niego. Znakomita książka. Język trochę archaiczny, ale bez przesady. Bardzo się cieszę, że ją przeczytałam. Polecam.