Dary

Fragment: I powóz stanął, zgrzytnąwszy i podskoczywszy raz ostatni. Wszyscy byli podeptani i pokopani, bo pchali się gwałtownie do wysiadania jednocześnie, ale nikt na to nie zważał. Mateczka, dziwna rzecz, nie śpieszyła się wcale, a nawet kiedy już wysiadła powoli, po stopniu, bez wyskakiwania, czuwała nad zdejmowaniem kufrów i zapłaceniem woźnicy, zamiast oglądać ogród i sad, i kolczaste, pełne ostów, cierni i głogów zarośla, rozpościerające się za połamaną bramą i wyschłą fontanną z boku domu, i gaik po za nimi. Ale tym razem dzieci były rozsądniejsze od mateczki.