Daft Punk. Podróż do wnętrza piramidy

Spodziewałam się czegoś więcej po tej biografii, może nie koniecznie szokujących informacji, ale chociażby dobrych zdjęć zespołu, a tych (niekoniecznie dobrych) w książce jest zaledwie 15 ( w tym jedno bez masek gdzie Thomas jest słynnej koszuli awokado),ponadto część fotografii się powtarza, co jest już żałosne. Zdjęć dostępnych dla wydawców jest cała masa, tylko trzeba za nie zapłacić, a to najwyraźniej ani autorce ani wydawcy nie wydało się zyskowne ... O zespole niewiele się dowiemy, właściwie nic ponad to co możemy przeczytać na Wiki ;) Zabrakło wywiadów, których może nie ma za wiele, ale są dobre, a przede wszystkim nakreślają charaktery "robotów". Cieszy mnie jedynie, że autorka nie powiela stereotypów o zespole, ale żeby to dostrzec, to jednak trzeba mieć dość dobrą wiedzę o Daft Punk. Bardzo dużo tekstu typu "zapchaj dziurę", opisy teledysków klatka po klatce (nie przesadzam),streszczenia filmów (Tron, Electroma - ta z pominięciem drażliwej sceny ;) ),biografie muzyków, którzy współpracowali z Daft Punk - ta Pharrella, jest chyba dokładniejsza niż Thomasa i GuyMana. Ale najgorsze w całej biografii jest nazywanie 40 letnich facetów chłopcami, nie wiem czy to błąd w tłumaczeniu, czy autorce zapatrzonej w fotografie zespołu bez masek sprzed 20 lat utkwił w wyobraźni właśnie taki ich obraz. Generalnie nie warto kupować, chyba, że ktoś zupełnie nie ma pojęcia co to za zespół i chciałby od czegoś zacząć. Ja czekam na porządną biografię z dużą ilością zdjęć, bo historia Daft Punk, znakomicie nadaje się na foto story :)