Czytadło

Czytadło, to powieść z 1992 r. Podobno nie zdobyła uznania krytyki, w sumie to się nie dziwię, bo trochę przekombinowana jest. Tak w ogólnym zarysie to nie bardzo wiadomo o chodzi, czeski film. To niewątpliwy popis elokwencji i inteligencji pisarza. To surrealistyczna powieść, z elementami absurdu i całkiem ciekawych humorystycznych przemyśleń, ale nie jestem do końca przekonana czy takie słowne igraszki, to dobry powód by wydać książkę. A z drugiej strony, gdy czyta się ja obecnie, to nie sposób nie dostrzec, że mamy tu kolejną prawdę o Polsce, a może ciągle to ta sama prawda o Polsce, bo to (o)powieść o Polsce. Po prostu wątek miłosny, który się w niej pojawia zaciemnia wszystko, ale Konwicki rzuca odbłyski, żeby czytelnik nie zszedł z drogi. Wiadomo, że sprawy polskie były zawsze Konwickiemu bliskie, w Czytadle Polska próbuje rozliczyć się z własną przyszłością. I nagle okazuje się, że żyjemy w społeczeństwie krystalicznie czystym. Nie ma winnych, bo albo zapomnieli, albo ich intencje zostały źle zrozumiane, a tak w ogóle to sami jesteśmy tak poszkodowani, że nie ma się co czepiać. Nie powiem, żeby ta książka zachwyciła mnie w znaczeniu literackim, ale to niewątpliwie powieść po którą trzeba sięgnąć i przebić się przez ten romantyczny watek, żeby kolejny raz zobaczyć smutną prawdę o sobie.