Czytać, dużo czytać

Pierwsze spotkanie z twórczością znanego literaturoznawcy z Uniwersytetu Śląskiego i na pewno nie ostatnie, mimo pewnego zawodu (ale nie całkowitego). Głowna zaleta książki to styl autora. Profesor Koziołek nie sili się na snobizm, nie kieruje swoich słów w stosunku do uczelnianych koleżanek i kolegów, ale do jak najszerszego kręgu odbiorców (inaczej niż autorzy dawnej „Res Publiki Novej”). Książka zawiera uprzednio drukowane eseje o różnorakiej tematyce, głównie literackie, ale także nawiązujące (poprzez powiązania kulturowe oczywiście) do teorii ewolucji czy wystawy „Polaków portret własny” z końca lat siedemdziesiątych minionego stulecia. Imponuje wiedza i erudycja Ryszarda Koziołka oraz właśnie zdolność powiązania pozornie odległej tematyki. Eseje inspirują do wyboru pewnych lektur, zachwalanych przez autora i niekoniecznie, i à rebours (piszący te słowa upewnił się, że dobrze zrobił nie kontynuując znajomości z prozą Jerzego Pilcha). Zawierają przy tym ciekawe spostrzeżenia, pozwalające na zastosowanie niektórych metod w trakcie czytania i analizy książek. Chociaż autor nie kryje swoich sympatii ideowych należą mu się wielkie brawa za to, że nie dał się ponieść idiotyzmowi prezentyzmu i oceny dawno napisanych dzieł z punktu widzenia dzisiejszej świadomości i panującego konsensusu co do języka i wartości oraz związanemu z takim podejście „zaangażowaniu”. Potrafi zatem zrozumieć zarówno współczesną Olgę Tokarczuk, jak i Sienkiewicza w najbardziej pro-kolonialnym jego dziele, a także „demaskowanego” przez hunwejbinów poprawności politycznej „Greka Zorbę”. Niestety, są też minusy. Po pierwsze autor niepotrzebnie zajmuje się postaciami, a nie ich dziełami - naukowcowi to wręcz nie wypada. Po drugie fragmenty o Lutrze są właśnie słabe i jako jedyne obarczone prezentyzmem, związanym właśnie z recepcją wittenberskiego reformatora po paru stuleciach. Wielką skuchą jest spoiler „Empuzjonu”, Czytelnicy powinni być uprzedzeni o czymś takim na samym początku. Autor zbyt dużą uwagę przywiązuje także do popkultury, szczególnie filmowej, na którą szkoda jego pióra i talentu. No i za dużo pisze o sobie. Jednym słowem coś jak „Chamstwo” pobłockiego – bardzo inspirujące, skłaniające do przemyśleń i polemik, nie pozostawiające biernym, a z drugiej strony widoczne niedoróbki. Tak naprawdę powinno być 6,5, ale „skredytuję” autora za radą forumowych znajomych, bo na pewno się do niego nie zniechęciłem.