Czułość i popiół

Dwuczłonowość tytułu tomiku – Czułość i popiół – można odnieść do całej rozciągłości jego konstrukcji, zarówno do poetyki i tematyki poszczególnych utworów, jak i do kompozycji całości. Składają się na nią bowiem dwie części. Pierwsza, Rany Bożej łaski, to 45 wierszy dotykających spraw bolesnych nie tylko w wymiarze osobistym (doświadczenie życia po zawale serca, odchodzenie bliskich),ale również wspólnotowym, ogólnoludzkim (pandemia, inwazja Rosji na Ukrainę); oba te wymiary przeplatają się ze sobą i nie sposób ich ustawić w relacji nadrzędno-podrzędnej. Wersyfikacyjnie pierwsza część tomu jest bardziej dynamiczna i różnorodna, zbiera utwory krótkie, niekiedy zaledwie kilkuwersowe obok form dłuższych, o bardziej refleksyjnym charakterze. Wiersze Jana Sochonia skupione są albo na innych – bliskich bliskich (umarłych i żywych) i bliskich obcych (umarłych i żywych) – albo na sobie obcującym z umiłowanym światem. W tym drugim wypadku nie sposób jednak nie odnieść wrażenia, że dla autora tomiku Czułość i popiół jego poetyckie Ja jest jedynie pośrednikiem pomiędzy nim a Bogiem – najbliższym z bliskich i najdalszym z dalekich. Teologiczny, duchowy wymiar tej poezji stanowi jej najbardziej wyrazisty i niezbywalny rys, natomiast tym, co wyróżnia, a zarazem czyni tę twórczość estetycznie i filozoficznie przekonującą, jest aspekt cielesny, który nie wchodzi z liryczną psyche w dychotomiczny konflikt, ale ustanawia wraz z nią współbrzmiącą poetycką jedność. Maksymilian Odrzywołek, Miesięcznik Nowe Książki