Cztery po północy

Wydaje mi się że to chyba najsłabszy zbiór opowiadań S.Kinga jaki udało mi się przeczytać. Wszystkie opowiadania mają jeden wspólny mianownik jakim jest czas,który przeplata się z całą gamą mniej lub bardziej surrealistycznych koszmarów. Wszystkie opowiadania mają również różny stopień ciekawości i zainteresowania z jakim się je czyta i co równie ważne odbiera. Mnie najbardziej podobał się sam początek w postaci " Langolierów" (momentami genialne choć również nieco rozwleczone) i " Ukryte okno,ukryty ogród ( bardzo schizofreniczne ale potrafiące trzymać w napięciu). Druga część książki zawierająca " Bibliotecznego policjanta" i " Psa z aparatu" to już nieco słabsza odsłona Mistrza nieźle napisana chociaż nie ukrywam również trochę męcząca . Niniejszy zbiór nie wciągnął mnie niestety tak jak " Czarna bezgwiezdna noc" ,część opowiadań sprawia wrażenie trochę wymuszonych ,nie mniej była to jednak całkiem przyjemna lektura aczkolwiek beż jakichś większych fajerwerków.