Człowiek i wilk. Historia splamiona krwią

"Każdy mógł zabijać wilki w dowolny sposób i odbierać za to nagrody pieniężne. Chętnych nigdy nie brakowało." W tę walkę wpisane było tak samo wynagrodzenie dla tropicieli, jak i wykładanie zatrutej padliny czy wybieranie szczeniąt z wilczych gniazd oraz ich zabijanie. Tak wyglądała polityka za czasów PRL-u wobec zwierzęcia demonizowanego, któremu przypisywano niemalże mityczne właściwości (dzikość, krwiożerczość, złe moce),którego panicznie się bano (w tym jego "nienasycenia samym zabijaniem"),a jednocześnie dostrzegano jego ponadprzeciętną w świecie fauny inteligencję oraz sztukę komunikacji. . Ale "Człowiek i wilk" to reportaż będący nie tylko obrazem tępienia tego zwierzęcia. To także próba zdefiniowania jego obecności w kulturze i odnalezienia źródeł negatywnych konotacji. To pramatka- wilczyca wychowała Turakana, protoplastę narodu tureckiego. Powstanie Wilna łączy się z Żelaznym Wilkiem, który miał pojawić się we śnie księciu Giedyminowi. Nie wspominając o wilczycy, która wykarmiła Romulusa i Remusa, rzekomych założycieli Rzymu. Jak to się więc stało, że na przestrzeni wieków ten obraz wilka tak znacząco się zmieniał? Czy ma to korzenie w religii, czy też jest skutkiem natury tego zwierzęcia- który będąc zagrożeniem dla człowieka stał się jego wrogiem? . Sporo tutaj o naturze tego zwierzęcia. To chyba też część książki, która najbardziej mnie zainteresowała - jako osoby wrażliwej na przyrodę i ciekawej zwyczajnie życia zwierząt. K. Potaczała pisze nie tylko o tym, dlaczego to zwierzę jest tępione, ale też dlaczego często utożsamiane jest z wolnością, pięknem, sprytem, wytrzymałością, odwagą. Rozprawia się z mitami, literackimi fantazjami, punktuje brak obiektywizmu. Rozprawia się także z brutalną polityką władz, która doprowadziła ten gatunek w Polsce na skraj zagłady. Bulwersują natomiast fragmenty dotyczące działań myśliwych, bo przypisywany im etos polowań nijak ma się do tego, czego jesteśmy świadkami na kartach tego reportażu. "W lesie nie patrzcie wilkowi w oczy. On tego bardzo nie lubi". Tak jak człowiek nie lubi chyba, gdy patrząc na innego drapieżnika w przyrodzie- widzi siebie. Polecam.