Czerwony sztorm

Autor próbuje sobie wyobrazić wojną ze Związkiem Radzieckim. W tamtych czasach. Myślę, że ani autor, ani nikt z nas nie ma zielonego pojęcia, co mogłoby się wówczas wydarzyć. Od strony militarnej, przy przyjętych założeniach być może ta książka jest poprawna. Nie leży w moim zasięgu to oceniać. Od strony politycznej ówczesnych czasów - nie styka się z rzeczywistością. Żyłem w cholernej komunie i w przeciwieństwie do autora moje wyczucie czym jest komunizm i komuniści znacznie się różni od tego, co autor sobie wyobraża. Widać, że bardzo się starał, posiadł odpowiednie informacje, wydaje się wiarygodny, ale tego nie czuje. Myślę, że nie czuje tego nikt, kto nie żył w komunie, nie oglądał dziennika telewizyjnego, nie wysłuchiwał przemówień propagandzistów, którzy wydawali się nie być ludźmi, tylko pozbawionymi wszelkiej empatii potworkami. Nie ma pojęcia, jak marksistowski zwrot lingwistyczny zmienił język i że słuchając wypowiedzi partyjnego dygnitarza odbiera inny sens, niż zawarta w tej wypowiedzi intencja. Myślę, że prawdziwa wojna wyglądałaby dużo gorzej. Myślę, że zniszczono by nasz kraj, o którym ani słowa w tej książce, za co jestem autorowi poniekąd wdzięczny. Myślę, że sowieckiego potwora USA i zachodnie społeczeństwa wyhodowały na własne życzenie, z kłamstwa, hipokryzji i zamykania oczu, jak Miś Puchatek, który myślał, iż zamykając oczka staje się niewidoczny. Myślę, że społeczeństwa tak zwanego „demokratycznego zachodniego świata” hodują następne potwory, teraz także we własnych trzewiach i że idąc neomarksistowską drogą zmierzają do kolejnego ludobójstwa z niezmąconym przekonaniem najszlachetniejszych imponderabiliów i złudnych nadziei. Książkę czyta się nieźle, jak ogląda się sensacyjno-fabularny film. I tyle. Czy polecam? Sam nie wiem.