Czerwony namiot

Gdybym miała zrecenzować tę książkę w trzech słowach, napisałabym, że to POWIEŚĆ KIPIĄCA KOBIECOŚCIĄ. I to nie tylko dlatego, że głównymi bohaterkami są kobiety - biblijne żony Jakuba i ich córka. Słowo ICH nie jest pomyłką, gdyż każda z kobiet jest na swój sposób matką Diny. Wszystkie cieszą się z późnych narodzin jedynej wśród potomstwa dziewczynki, wszystkie ją wychowują, od niemowlęctwa ucząc w naturalny sposób nie tylko podstawowych praktycznych umiejętności, ale i duchowego przeżywania świata. Tytułowy czerwony namiot to miejsce systematycznych spotkań plemiennych kobiet. Tu co miesiąc przez trzy dni miesiączkują, tu rodzą dzieci i odpoczywają po porodzie, tu także co jakiś czas boleśnie przeżywają poronienia, narodziny martwych synów i córek. To w czerwonym namiocie modlą się do swoich ukochanych bogiń, tam dzielą się swoimi radościami i bólem, przywiązaniem, przyjaźnią, ale i niechęcią oraz zazdrością. Dina przebywa w namiocie od niemowlęctwa, mimo iż tradycja nakazuje wchodzić tam dziewczętom dopiero podczas pierwszej miesiączki. Pełen sprzecznych uczuć świat czterech matek sprawia, że dziewczynka szybko staje się dojrzała, jest bardzo spostrzegawcza i wrażliwa, co - niestety - przysporzy jej w życiu wielu kłopotów i cierpień. Świat bohaterek powieści jest zmysłowy, pełen bolesnych, ale i przyjemnych doświadczeń. Chociaż są podporządkowane mężczyznom, potrafią wykorzystać siłę swej kobiecości, by osiągnąć upragniony cel. Żyją w zgodzie z naturą i tradycją, z których czerpią wewnętrzną siłę. Książka w piękny sposób opowiada historię całego życia Diny, której Biblia poświęca niewiele miejsca. Autorka przywróciła tej postaci pamięć i pokazała ją w niezapomniany sposób. Ponadczasowe jest spojrzenie na związki kobiet z naturą, ich wewnętrzną siłę, sposób przeżywania macierzyństwa, przyjaźni i miłości.