Czerwony Kapturek

Zachęcił mnie tytuł. Fascynuje mnie, jak archetypy z tej bajki pracują w świadomości [albo właśnie nieświadomości] twórczej naszych czasów współczesnych. Zresztą ta klasyczna bajka została przez badaczy psychoanalitycznych prześwietlona i przeanalizowana niejednokrotnie. Dla norweskiej pisarki kod archetypowy wygląda nieskomplikowanie, Czerwony Kapturek = skrzywdzona mała dziewczynka [w czerwonej sukience], wilk = zły mężczyzna, leśniczy/myśliwy = policjant. Nowatorskie wydaje się tutaj jedynie odwrócenie ról. To Czerwony Kapturek poluje na wilki i je bezlitośnie morduje. Jeśli ktoś spodziewa się kryminału bądź thrillera psychologicznego, to się niestety zawiedzie. Psychologii jest tu owszem sporo, ale jakiegokolwiek napięcia brak. Kryminał też żaden, bo bardzo szybko dowiadujemy się, która z sióstr jest Czerwonym Kapturkiem. Spora część tekstu to pamiętnik bohaterki, z jednej strony przedstawiający wydarzenia z jej perspektywy, a z drugiej zawierający sporo psychologicznej autoanalizy, wyjaśniającej czytelnikowi co doprowadziło ją do stania się bezwzględnym czerwonym potworem. Kilka pierwszych stron mnie nie przekonywało, ale nawet szybko się wciągnęłam, jednak miałam inną rekompensatę za brak kryminału w kryminale. Osoby nastawione na ten właśnie gatunek, powinny sięgnąć po coś innego. Napisane dobrym językiem, a co najmniej przyzwoitym [chciałam tu dodać malkontencki kawałek, jak to kiedyś było, a jak teraz bywa, ale odpuszczam - kijem rzeki nie zawrócę], mimo to szału też nie ma.