Czerwone drzewo

Opis z tyłu był naprawdę niezły, chociaż jak teraz go czytam to bardziej poleciałam na jego enigmatyczność i mroczność. Od samego początku książka okazała się czymś innym niż się spodziewałam. Sam początek to duży spoiler do fabuły, więc go dla siebie zachowam i postaram się tak to ograć, by o tym nie napisać. Ogólnie zamysł tej książki jest taki, że główna bohaterka jest pisarką i po zakończeniu burzliwego związku trafia do starego domu, na tyłach którego stoi tytułowe tajemnicze drzewo. Książka jest zrobiona na bazie jej dziennika, co w tym przypadku jeszcze dodatkowo mnie zmęczyło, bo postać Sarah mnie irytowała, a książka bazuje w sporej większości na jej myślach. Gdy odkrywa w piwnicy maszynopis poprzedniego lokatora, który był antropologiem zaczyna się interesować wszelkimi informacjami na temat ziemi, na której teraz mieszka, a przede wszystkim historią owianego złą legendą prastarego dębu. I to właśnie te dawne przypadki morderstw, nawiedzień i samobójstw obok drzewa robią klimat, ale jak dla mnie to spłaszczony jest tym, że jako to forma dziennika bohaterki to wszelkie zmianki są przepisaniem notatek z maszynopisu antropologa, gazet czy internetu co nie tworzy dla mnie odpowiedniego wrażenia, jakie by było w przypadku ubarwionej emocjonalnie fabuły. Sama Sarah doświadcza kilku niepokojących momentów, ale na tle całości są tylko chwilowym przerywnikiem nudy. Najbardziej mnie „rozbawiły” fragmenty w jej dzienniku, o których pisze, że może niepotrzebnie je tu umieszcza, a potem i tak to robi, więc mogę tylko potwierdzić, że faktycznie są niepotrzebne. Liczyłam, że zakończenie będzie mocne, ale ono jest bardziej kwestią domysłu i potwierdzeniem, że nie wszystko było takie jakie się wydaje, ale podane w dość mało atrakcyjny sposób sprawiło, że zaraz zapomnę o tej książce.