Czerwona baśń

Pierwsze co przyszło mi na myśl po przeczytaniu tej książki, która tylko w teorii jest bajką, to okrzyk. Trzymajcie dzieci jak najdalej od tej opowieści ! Historia jest spleciona z wątków zaczerpniętych z wielu popularnych bajek, lecz nawet ja , stara baba, nie miałam odwagi jej czytać przed snem, żeby mi się czasem coś z tego nie przyśniło. Książka jest magiczna i bardzo mroczna. Pełno w niej brutalności ,mistycyzmu, ohydy, magii, śmierci i krwi. Klimat faktycznie fantastyczny na całego, ale jakże mroczne i bezpardonowe jest to fantasy. Niejeden dreszczowiec pozostawił mi po sobie słabsze wrażenie, niż ta niepozorna opowiastka. Co zadziwiające.. mimo swojej mroczności, oderwać się od tego nie dało. Książkę nomen omen pożarłam i podobało mi się szalenie, bo kocham się w takich ciężkich klimatach fantasy. Trzeba też koniecznie zwrócić uwagę na to, że mimo swojej króciutkiej formy, książka jest bardzo pełna ( w sensie – kompletna ) a podejście do tematu – mocno przemyślane i mimo formy baśni, nie ma tu ani grama wodolejstwa o niczym. Wszystko w niej ma swój głęboki sens. Każdy element, każde zdarzenie i nawet sposób narracji, który na początku bardzo mnie irytował- również znalazł swoje uzasadnienie. Jestem pod ogromnym wrażeniem i gratuluję. Taka baśń to dopiero jest jest BAŚŃ... p.s. Ciekawa jestem ilu wątków z różnych bajek uda wam się w tej historii doszukać :) Polecam. Bajka tylko dla dorosłych i to nie ze względu na momenty których tu zwyczajnie nie ma – ale ze względu na to, że ta bajka może przestraszyć.. U mnie wywołała lodowate dreszcze na ciele - i to kilka razy :)