Czerwień na czerwieni

Dziwna sprawa z tą książką. Jest niesamowicie wręcz wciągająca, mimo że Richard Ockdell jest jednym z najbardziej naiwnych, irytujących i, delikatnie mówiąc, nieinteligentnych głównych bohaterów, z jakimi miałam przyjemność (o dziwo, bez ironii) się zetknąć. Oprócz tego sceny z wojny bardzo odkrywają brak researchu autorki. Geniusz stratega (sztampowy, ale intrygujący, arogancki i przystojny Roke Alva) jest pokazany w kontraście z głupotą wszystkich innych i w gruncie rzeczy geniuszem nazwany być nie może (a raczej autorka nie umiała tegoż Geniuszu pokazać, więc zestawiła Alvę ze wszystkimi innymi, którzy wojnę prowadzili jak dzieci). Jakby tego było mało, Wydawnictwo Dolnośląskie dało ciała i mimo że napisane jest, że jakaś korekta była, tekst jest najeżony różnego rodzaju literówkami, zmienionymi imionami, złymi przypadkami (zwykle zruszczonymi). Nigdy nie widziałam w drukowanej książce tylu błędów. I mimo wszystko przeczytałam tę książkę, zarywając noce i bezzwłocznie sięgnęłam po następną część.