Czerwień jarzębin

Jestem w szoku. Naprawdę nie myślałam, że jakakolwiek powieść Katarzyny Michalak dostarczy mi aż takich wrażeń... "Leśna Polana" podobała mi się bardzo, co już było dla mnie zaskoczeniem, jednak kolejny tom trylogii wbił mnie w podłogę... Czytałam myjąc zęby, czytałam w środku nocy, czytałam bez chwili przerwy, dopóki z zapartym tchem (do tego stopnia zapartym, że prawie się udusiłam...) i oczami zapuchniętymi od płaczu nie przeczytałam ostatniego zdania. Zdania, które prawie przyprawiło mnie o zawał! No naprawdę, Szanowna Autorko, jak ja teraz będę żyć do następnego tomu?! Ja naprawdę jestem świadoma, że ta powieść to nie jest literatura wysokich lotów... Jednak właśnie ta zapewniła mi ogrom emocji, i to takich, których akurat potrzebowałam, by oderwać się od wszystkiego, od całego świata... Może fabuła jest naciągana - nieważne. Może nagromadzenie wszelkich nieszczęść, tragedii i krzywd, jakie spotykają bohaterów, jest mało wiarygodne - to również jest dla mnie nieważne. Nie chcę widzieć wad tej książki. Nie zamierzam ich szukać, a na te, które same rzucają się w oczy, będę konsekwentnie przymykać oko. Ta powieść dała mi wszystko, czego w tym momencie pragnęłam i za to jestem jej wdzięczna.