Czekam w pokoju 206

"Czekam w pokoju 206" to jedna z tych pozycji, przy których żałowałam, że nie potrafię książki odłożyć nie czytając jej do końca. Już pierwsze rozdziały mnie nie porwały i sama się zastanawiałam po co ja to czytam. A niestety jeśli chodzi o pierwszą połowę książki to im dalej w las tym gorzej... Zacznijmy od tego, że Autorka postawiła na interesujący zabieg i napisała ją z perspektywy mężczyzny. I zrobiła to w sposób tak przeraźliwie nudny... Tam się nic nie dzieje, kilkadziesiąt stron przemyśleń głównego bohatera, który trzydzieści cztery lata ma tylko na papierze, bo mentalnie to nierozgarnięty nastolatek. Słabe to było i pełne powtórzeń, a kiedy już coś zaczęło się dziać to potoczyło się w kierunku, którego ja nie lubię. Zwyczajnie nie sięgam po taki typ literatury. Druga połowa powieści bardziej interesująca i muszę przyznać, że ze sporym zainteresowaniem śledziłam wydarzenia. Niestety jeśli chodzi o samo zakończenie... było tam za dużo wątków, część z nich właściwie pojawiła się znikąd i swoją ilością mnie odrobinę przytłoczyły. W paru miejscach widać braki redakcyjne, a w więcej niż paru przydałaby się porządna korekta. Zapewne dość szybko o powieści zapomnę, bo nie wywarła na mnie zbytniego wrażenia. Jednak nie była ona na tyle zła, by zniechęcić mnie do twórczości Autorki (mam kilka jej pozycji na liście do przeczytania) czy odradzać lekturę. Musicie sami się przekonać czy to pozycja dla Was.