Czas zaślepionych

Od pierwszej strony zostajemy rzuceni na głęboką wodę. Nie wiemy nic o bohaterach, ani o tym, co się stało. Jest to dość ciekawe posunięcie i element zaskoczenia. W większości książek, najpierw zapoznajemy się z bohaterami, czy miejscami, a dopiero potem mamy do czynienia z apokalipsą. Tutaj jest odwrotnie i o wszystkim dowiadujemy się z czasem. Wiemy tylko tyle, że świat opanowała dziwna klątwa zwana zaślepieniem. Po przekroczeniu czterdziestego roku życia ludzie i zwierzęta zamieniają się w krwiożercze bestie. Czas staje się drogocenny - kończy się gonitwa za pieniądzem, wojny ustają. Zwyczajnie szkoda na to czasu. Kolejnym plusem jest to, iż fabuła książki nie skupia się na ucieczce przed nieumarłymi, co zazwyczaj ma miejsce w tego typu literaturze. Autor postawił na inne rozwiązanie – główni bohaterowie wyruszają w podróż, aby poznać przyczyny i znaleźć antidotum na zaślepienie. Motyw podróży i walki z czasem napędza fabułę. W powieści odnalazłam wszystko to, co najbardziej lubię w tego typu historiach. Jest szybka akcja, ciekawi bohaterowie, przerażający świat, w którym przyszło im żyć oraz nieustająca walka o przetrwanie. Tu nie ma miejsca na nudę, gdyż stale coś się dzieje. Historia wciąga od samego początku i trzyma czytelnika aż do ostatniej strony. Zakończenie dosłownie wbija w fotel i daje pełną satysfakcję. Po skończeniu książki przez dłuższy czas nie byłam w stanie o niej zapomnieć, bo w głowie wciąż kołatała mi myśl o tym, że tak niewiele brakowało, by finał okazał się zgoła inny... Książka jest napisana w sposób lekki i nieskomplikowany, a mimo wszystko robiąca piorunujące wrażenie swoim wybitnie ponurym klimatem i zakończeniem. Tak więc z dumą mogę oznajmić, że powieść wpasowała się w mój gust i zdecydowanie czekam na więcej!