Czarownice z Wolfensteinu. Pierścień i sito

Całkiem niezła książka. Kto by pomyślał. Do pierwszego tomu "Czarownic z Wolfsteinu" podchodziłam z gigantyczną obawą. Fantastyka młodzieżowa, bardzo chwalona w opiniach. Z mojego doświadczenia wynika, że takie połączenie oznacza wybitnego... gniota. Na szczęście już po pierwszych kilku stronach wiedziałam, że moje obawy są nieuzasadnione. Coś w stylu Autorki od razu mi się spodobało. Fabuła jakaś niezwykle odkrywcza nie jest, ot nastolatka odkrywa w sobie niezwykłe moce. Ile razy już to widziałam, nie umiem zliczyć. Ale Amelka nie jest typową bohaterką tego typu literatury. Jej myśli na początku książki nie zajmuje, jak to zwykle bywa, kłótnia z rodzicem/przyjaciółką/chłopakiem, szkoła, "nikt mnie nie kocha/rozumie!" i ogólne użalanie się nad sobą. Nie, Ami ma ciekawsze sprawy na głowie. Otóż knuje jak zaciągnąć do łóżka swojego znajomego z podstawówki, w czym ma jej pomóc przyjaciel- gej. Motyw w sumie również nie wyjątkowy, ale już klasyfikuje książkę na inną półkę, jeśli rozumiecie o co mi chodzi. Żadne osiągnięcie, ale i tak coś innego. Takie rzeczy są ważne. Później książka zapachniała nieco mocniej "młodzieżówką", jednak nie na tyle żeby to denerwowało. W fabule mogę znaleźć kilka nieścisłości, które jednak można spokojnie zignorować. Bardzo żałuję, że Autorka nie poświęciła więcej miejsca na powolny rozwój niektórych wątków, chociażby relacji między trzema pokoleniami kobiet z rodziny Hohenstauf. Choć rozumiem, że to nie o tym miało być. Postacie są wyraziste, dosyć realistyczne, nie odnosi się wrażenia, że poza fabułą nie mają życia i kręcą się tylko dookoła głównej bohaterki. Pod tym względem powieści wiele daję wątek Martyny. To bardzo dużo jak na literaturę nie najwyższych przecież lotów. Polecam.