Czarownica z Radosnej

Zaczynam coraz bardziej cieszyć się z tego, że czytam książki polskich autorów. W ogóle co to za przekonanie, że nasz rodowity pisarz, miałby być zły. Mogę wymienić multum zagranicznych pisarzy, którzy nigdy w życiu nie powinni sięgnąć po pióro. Nasze pochodzenie nie ma żadnego wpływu na pisany przez nas tekst. Wbijcie to sobie raz a pożądanie do głowy!( Nie piszę, że wszyscy tak sądzą x-D) Ekhem! Tak więc przechodząc do powieści, jest ona przepiękna i zabawna zarazem. Niemal cały czas wywoływała mój uśmiech. Gwara chłopska zdecydowanie na plus, ubawiłam się wyśmienicie w trakcie czytania. Wiersze, opowieści i wyliczanki po prostu cudowne! Moimi ulubionymi bohaterami są przede wszystkim Tomek i Jakub. Tomcio za swoje prześmieszne wyliczanki i zadziorny charakterek, Jakub za to, że jest tak po skurczybyku kochany, ale także za te czułe gesty <3 Miód na me serce! A do tego jaki wspaniały z niego artysta. Prawie zapomniałabym wspomnąć Mirosława i jego cudaczne w dobrym tego słowa znaczeniu „objawienia”. Genialnie wykreowana postać na wsiowego wariata. Ptaki, które na okrągło siedziały mu na ramieniu i za każdym razem były inne, dodawały tajemniczego nieco nadnaturalnego klimatu. W powieści nie spodobały mi się tylko występujące współcześnie słowa typu „spoko” czy „oki”, które bardzo gryzły się z językiem włościan. Za mało także dla mnie było Tomka i Joasi. Nie jest to jednak nie do przeżycia, książka całościowo jest bardzo dobrze napisana. Polecam z całego serca, lekka i przyjemna, idealna na zabicie nudy. Ja przebrnęłam przez nią w ciągu jednego dnia. „Czarownica z Radosnej” na pewno zostanie w mojej biblioteczce. Warto dać szansę polskiej literaturze.