Czarny wygon. Cykl powieściowy

Pan Darda zupełnie niepostrzeżenie wskoczył na podium moich ulubionych polskich autorów. Kiedyś czytałam jego książki, które napisał w duecie z Panią Witkiewicz, ale wtedy byłam na trochę innym etapie czytelniczym w życiu. W tym roku z polecenia sięgnęłam po serię o Wyrębach i ona zawsze już będzie moim sentymentem, nie tylko czytelniczym. Pióro autora spodobało mi się na tyle, że naturalnym było sięgnięcie po serię o Czarnym Wygonie. Kupiłam ją w cudownym wydaniu wydawnictwa Videograf, które w jednej książce zawiera 4 tomy serii na prawie 1000 genialnie wybarwionych stronach. Całość fabuły to w zasadzie prosty, ale bardzo ciekawy motyw zawieszonej w czasoprzestrzeni małej wsi na Roztoczu, nazwanej Starzyzna. Akcja wszystkich 4 książek rozgrywa się na przestrzeni 2 lat - w 2005 roku zawiązuje się obecna historia i trwa przez 4 książki w zasadzie do 2007 roku. Główną postacią jest warszawski dziennikarz Witold Uchmann, który dostaje tajemniczego maila z prośbą o przyjazd na Roztocze. Decyzja żeby tam pojechać i przekonać o co chodzi zmienia jego życie i powoduje, że jego patrzenie na świat już nigdy nie będzie takie samo. W tomie pierwszym, gdzie dostajemy początek historii, autor powoli odkrywa przed czytelnikiem tajemnicę Starzyzny, która po prostu znikła ze świadomości miejscowej ludności i zabrała ze sobą swoich mieszkańców w otchłań czasu i przestrzeni za sprawą tzw. klątwy zatajenia. Historia roztoczańskiej wsi jest naznaczona mrocznym klimatem, tajemnicą i grozą, bo autor prowadzi fabułę z dwóch płaszczyzn - tej obecnej w Guciowie na Roztoczu i tej ze Starzyzny, gdzie pojawiają się upiory, wisielcy, którzy ożywają a czas tam po prostu nie istnieje. Ta pierwsza część hipnotyzuje, wręcz osacza czytelnika gęstą atmosferą tajemnicy i tej niesamowitej grozy, która wysuwa się na pierwszy plan. Okazuje się, że przejście do wymiaru Starzyzny jest możliwe, ale muszą zaistnieć odpowiednie okoliczności, których nie będę zdradzać, żeby nie spojlerować. Bohaterowie, których poznajemy w toku akcji i kolejnych tomów zaczynają przenikać pomiędzy dwoma światami i walczyć w zasadzie ze złem, które to wszystko rozpoczęło. Dla mnie w zasadzie ta historia mogłaby się zamknąć w dwóch tomach, gdzie historia klątwy zatacza pewne koło. Dlatego też pierwsze dwa tomy oceniam bardzo wysoko. Wszystko tam jest przemyślane, proste do zrozumienia przez uważnego i zaangażowanego czytelnika. Dwa kolejne tomy, to trochę rozwinięcie wątków pobocznych z poprzednich tomów i niestety, ale autor chcąc utrzymać poziom zainteresowania trochę za bardzo wszystko poplątał. W pewnych momentach trudno było mi się odnaleźć w czasie i przestrzeni a zasady przenikania przez wymiary zaczęły żyć swoim życiem. Niestety, ale ten chaos fabularny i coraz więcej bohaterów wplątywanych w klątwę spowodowało znudzenie i zagubienie w akcji a wszem i wobec pojawiające się upiory zaczęły być bardziej groteskowe niż groźne. Nie zmienia to faktu, że całość bardzo mi się podobała i myślę, że na długo zostanie we mnie. Guciów, Krasnobród już zawsze będą mi się kojarzyć z Czarnym Wygonem, mimo, że faktycznie Czarny Wygon istnieje w okolicach Szczebrzeszyna. Coś w sposobie pisania autora i sposobie prowadzenia akcji jest tak magnetyzujące, że kończąc książkę zwyczajnie popłynęły mi łzy wzruszenia, zadziwienia a jednocześnie uspokojenia, że ta historia dostała w miarę dobre zakończenie. Autor potrafił mnie przywiązać do bohaterów przez te kilkaset stron, wpleść tyle charakterystycznych miejsc, dat, dźwięków i sytuacji, że czułam się jakbym była obserwatorem akcji tam razem z bohaterami. Bardzo polecam, szczególnie miłośnikom gatunku. Na pewno się nie zawiedziecie tą historią, mimo, że jest ona wymagająca i czasochłonna i pewnie wielu jej zalet jeszcze tu nie wymieniłam. Dla wzmocnienia mojego zachwytu i wyróżnienia wśród wielu miałkich i nijakich książek stawiam w pełni zasłużoną 10-tkę.