Czarny wdowiec

Kiedy sięgnęłam po „Czarnego wdowca” Jacka Ostrowskiego, nie spodziewałam się, że tak szybko wrócę do świata mecenas Zuzy Lewandowskiej – a jednak ledwo zamknęłam poprzednią książkę z cyklu, już znowu siedziałam z nosem w kolejnej. I dobrze zrobiłam, bo czas spędzony z tą bohaterką i całym jej zwierzyńcem, nie uważam za stracony. Zuza to istna petarda: cyniczna, zadziorna, z językiem ostrzejszym niż skalpel i poczuciem humoru tak czarnym, że momentami sama parskam śmiechem w najmniej odpowiednich miejscach. W tej części autor rzuca ją w sam środek sprawy, która pachnie nie tylko zbrodnią, ale i głęboko zakopaną krzywdą z przeszłości. „Czarny wdowiec” nie jest kolejnym sztampowym kryminałem, w którym wszystko układa się w przewidywalny wzór. Tu intryga ma korzenie w realiach PRL-u, splata się z determinacją bohaterki i podszyta jest taką dawką ironii, że nawet najcięższe tematy nie przytłaczają. To, co najbardziej mnie ujęło, to dynamika między Zuzą a pozostałymi postaciami – zwłaszcza tym jej nieoczywistym wsparciem w postaci Borysa i całej tej ekipy, która działa trochę na przekór, a jednak idealnie. Dialogi iskrzą, czarny humor wplata się w śledztwo tak naturalnie, że nie czujesz sztuczności. Napięcie rośnie powoli, ale konsekwentnie, a finał… no cóż, nie jest cukierkowy i właśnie za to go doceniam. Żadnego banalnego „wszystko dobrze się skończyło”. Jest za to satysfakcja z dobrze poprowadzonej historii i kilka przemyśleń, które zostają ze mną dłużej niż ostatnie zdanie. Jeśli lubisz kryminały z charakterem, gdzie obok mordercy ważna jest kobieta, która nie boi się mówić prawdy prosto w oczy (nawet sobie samej),to „Czarny wdowiec” będzie strzałem w dziesiątkę. Nie musisz koniecznie zaczynać od pierwszego tomu, ale szczerze radzę – bo po tej lekturze pewnie i tak sięgniesz po „Paragraf 148”, żeby nadrobić. Wciągająca, dowcipna, momentami boleśnie prawdziwa. Jacek Ostrowski wie, jak utrzymać uwagę czytelnika, nie tracąc przy tym ani odrobiny stylu. Ja już czekam na kolejne spotkanie z Zuzą. A Ty?