Czarny tulipan

Ciekawe tło historyczne Niderlandów XVII wieku i opis pasji towarzyszącej hodowcom tulipanów to największe zalety tej książki. Fabuła bardzo w stylu Aleksandra Dumasa. Trochę dziecinna, trochę egzaltowana - bardziej mogłaby się podobać młodym czytelnikom, gdyby ci czytali dzisiaj takie książki. Obawiam się, że obecnie zalegają one tylko półki w bibliotekach. Jest to zarazem opowieść o miłości - tej do tulipanów i tej do kobiety (nomen omen o imieniu Róża). Zawiera też nieznaczny rys historyczny i polityczny tamtych czasów. O tulipanowej gorączce w siedemnastowiecznych Niderlandach chyba już wielu słyszało, o wyścigu związanym z wyhodowaniem tulipana czarnej barwy, o tym że cebulki tych kwiatów osiągały astronomiczne ceny i niektórzy nie wahali się dla nich kraść i zabijać. Można przeczytać dla odmiany lub rozrywki.