Czarny ogród

Książkę wzięłam do ręki bo zainteresował mnie tytuł. Kojarzył mi się z "czarnym złotem", z węglem a ciekawiło mnie jak to się zaczęło z wydobyciem na Śląsku. Książka okazała się kompendium wiedzy z regionu, przy czym autorka bardziej skupiała się na powierzchni i ludziach, mniej na podziemiach i geologii. Generalnie wiele dowiadujemy się o powstaniu i rozbudowie koncernu Giesche a wraz z nim o historii kilku wybranych rodów górniczych związanych z przedsiębiorstwem. Wszystkie rodziny zamieszkiwały w zbudowanych przez firmę dla pracowników osiedlach: Nikiszowcu i Giszowcu. Były to domki z ogródkami, specjalnie zaprojektowane, tak aby górnik mógł czuć się w nich dobrze a pracować jak najwydajniej. Przyznaję, że niektóre sformułowania wewnętrznej korespondencji w firmie mnie raziły, zwłaszcza przy traktowaniu siły roboczej jak bydlątka niezdolnego do ucywilizowania, ale czy to się zmieniło ze strony każdego pracodawcy? Książka zawiera wiele szczegółów z życia Ślązaków, dotyczących ich życia codziennego, ich niełatwych wyborów życiowych, układów z pracodawcą i z każdym nowym państwem na tym terenie, przy czym trudno powiedzieć żeby bohaterowie jednoznacznie czuli się Polakami lub Niemcami. Autorka wyjaśnia tez dlaczego ona sama zainteresowała się tematem, choć nie jest ze Śląska. Zaprowadził ją tam mianowicie Dom dla dzieci niepełnosprawnych, który podziwiała jako wzorowo prowadzony i który był założony jako jeden z pierwszych tak kompleksowych ośrodków. Zaczęła zachwycać się specyficzną architekturę okolicy i zbierać dokumenty. Podziwiam pracę autorki, na pewno wymagającą cierpliwości, poświęcenia i czasu, np Tiedemann Giese, przyjaźnił się nawet z Kopernikiem, siedziba całej firmy była we Wrocławiu, a filie w różnych krajach. Ogrom pracy nad rzetelną dokumentacją sięgającą w tak odległą przeszłość przeraża. A od czego się wszystko zaczęło? Od Adama...:)