Czarne ptaki

Autor wypracował sobie już miejsce wśród polskich pisarzy tego tłocznego gatunku. Mogłoby się wydawać, że nic nie jest w stanie zaskoczyć, ale Bartosz Szczygielski tą książką wychodzi poza znane formy literackie. To swoista aberracja. Już przed przeczytaniem opisu wydawniczego zaintrygowała mnie budowa powieści. Książka składa się z dwóch osobnych historii. Ma dwie okładki, dwa początki, dwa zakończenia, które po połączeniu tworzą nowy, osobny finał. Ten nadaje całości inny wymiar. Sposoby czytania należą do czytelnika. Można czytać z jednej strony lub odwrócić książkę i zanurzyć się w zupełnie inną historię. Ja wybrałam inne rozwiązanie i czytałam na zmianę po jednym rozdziale każdej opowieści. Polecam takie rozwiązanie. Powieści przedstawiają losy różnych bohaterów. Również akcje historii dzieją się w dwóch płaszczyznach czasowych — współcześnie oraz na początku lat 90. W pierwszej powieści narratorem jest młody chłopak Arek Rosiewski, który wraz ze swym przyjacielem Kamilem Zagórnym, znalazł się w niewłaściwym miejscu, w niewłaściwym czasie. Obaj nie spodziewali się, że impreza zakończy się w ten sposób i staną się świadkami morderstwa. Arek nie ma łatwego życia. Mieszka z ojcem, który traktuje go jak zło konieczne. Je, gdy sąsiadka poczęstuje go obiadem. Patologia tej rodziny nie wybija się na pierwszy plan, została ukazana subtelnie, bardziej w kontekście osamotnienia. Arek może liczyć jedynie na wsparcie Kamila. Ich odbiór zbrodni, której byli świadkami, jest zupełnie inny. Arek obawia się konsekwencji tego, że sprawca ich widział, Kamil dostrzega możliwość zysku. W drugiej części narracyjny głos otrzymały dwie kobiety, do których naprzemiennie należą kolejne rozdziały. Amelia Baczyńska nie jest stereotypową asystentką. Jej praca dla Edwarda Sewerskiego znacznie wykracza poza utarte normy. Odgrywa role, by pomóc szefowi dobić kolejny intratny biznes. Amelia sprawia wrażenie nieco beztroskiej, jednak jej życie nie jest usłane różami. To ciągła walka z przeciwnościami losu. Mieszka z chłopakiem, który jest właściwie jej utrzymankiem. Ma tylko jego, ale i w tej relacji czuje się samotna i niezrozumiana. Małgorzata Tinc to postać enigmatyczna. Wciela się w różne osoby, przybiera pseudonimy, robi rzeczy, które początkowo były dla mnie niezwykle tajemnicze. Wiadomo, że każdy ruch ma wnikliwie przemyślany i prowadzi ją do osiągnięcia wyznaczonego celu, ale początkowo nie rozumiałam, jak np. nawiązanie przyjaźni z mężczyzną, od którego kupuje krew, ma jej pomóc w zaplanowanej intrydze. Stacza się w otchłań chęci zemsty. Moje podejrzenia szły w różnym kierunku, od tego, że Małgorzata jest mścicielką, do tego, że jest najemnikiem. Jedno było pewne — jest w tym wszystkim sama, a jej plan jest opracowany w każdym niuansie. Losy Amelii i Małgorzaty splatają się na bankiecie organizowanym w rezydencji Sewerskiego. "Czarne ptaki" to thriller z mocno rozbudowanym tłem obyczajowym. Mimo że każda z historii jest krótsza niż dwieście stron, to zostały dopracowane. Wszystkie elementy zostały idealnie dopasowane, a całość tworzy zaskakujący obraz. Historie zostały dobrze zbalansowane i skondensowane. Wszystkie postacie zostały stworzone z pieczołowitością. Są autentyczne, z całą paletą wad i zalet, są silne, a jednocześnie nie są pozbawione obaw. Motorem napędowym dla każdego bohatera jest coś innego, ale nikt nie spoczywa na laurach, walczy o własne szczęście, polepszenie swojej sytuacji życiowej i emocjonalnej. Wszystkie osoby mają jeden wspólny mianownik. Książka ukazuje różne perspektywy samotności, odmieniane przez wszystkie przypadki. Stylistyka powieści jest przyjemna w odbiorze. Nie jest wydumana, przesadnie kwiecista, ale też nie jest prostacka. Możliwość przeskakiwania z jednej części do drugiej jest jej dodatkowym atutem i całkowicie eliminuje stagnację podczas czytania. Historia Arka jest spokojniejsza, druga wciąga w wir niejasnych poczynań Małgorzaty, ale i Amelii. Gdybym miała osobno ocenić historie, to kobieca perspektywa podobała mi się nieznacznie bardziej. Niemniej na jej końcu pada zdanie, które może zaspojlerować wydarzenia z perspektywy Arka, dlatego polecam zacząć czytanie właśnie od historii opisującej losy Arka, albo po jednym, dwóch rozdziałach z każdej historii.