Czarne jeziora

Czarne Jeziora. Tytuł nieco nurtujący, okładka tym bardziej. Kupiłam książkę, przeczytawszy jedynie opis z tyłu, nie doszłam do recenzji pod spodem i bardzo się z tego faktu cieszę, bo gdybym się spodziewała, że książka będzie o AIDS pewnie bym jej nie ruszyła. To byłaby wielka strata, bo oto właśnie mogę pisać recenzję jednej z najlepszych polskich młodzieżowych książek, na które kiedykolwiek trafiłam. Do rzeczy, Magda jest (nie)typową nastolatką. Przeprowadzka w nowe miejsce, nowe liceum, konflikt z matką i do tego ssekret, który autorka tak skrzętnie stara się ukryć, jednak wystarczy przeczytać rekomendację i już wiadomo o jaki sekret chodzi. To samobój strzelony przez wydawnictwo. Magda jest świetną bohaterką. Dlaczego? Bo jestem w jej wieku i doskonale utożsamiam się z jej problemami i jej tokiem myślenia. Relacje między postaciami rewelacyjne, rozbudowane i ciekawe, tak samo jak postacie poboczne. Co mnie cieszy, wątek AIDS, choć ważny, nie zdominował książki, było go wręcz za mało. Chyba autorka miała to na celu, żeby pokazać, że nastolatki chore na AIDS mają życie poza chorobą. Minusikiem jest też fakt, że wątek rodzinny zdominował wszystkie inne i Klub Literacki też zszedł nieco na bok. Jednak dowcip autorki, jej genialny, młodzieżowy, ale niewymuszony styl jest fantastyczny. Polecam bardzo, ważna i przy tym ciekawa książka.