Czarna wdowa atakuje

Książka zawiera przede wszystkim dialogi. Czasem jest to niebywała zaleta, w tym przypadku jest to wada. Powieść jest przegadana, ekipa śledcza genialna, bo używa wyłącznie swoje szare komórki, nie sprawdzając nawet prawdziwości relacji uczestników dramatu. Fabuła prosta, zakończenie przewidywalne. Ale najsłabiej prezentują się poszczególne osoby, o których niewiele można powiedzieć. Brak im cech szczególnych. Co prawda już na dwóch pierwszych stronach mamy (subiektywne) przedstawienie obcych w domu, ale są też miejscowi - i tych nie potrafimy zdefiniować. Być może stało się to w poprzedniej powieści cyklu, ale przecież nie wszyscy czytają kolejne tomy. Ja raczej po inne powieści Ireny Matuszkiewicz nie sięgnę.