Czarna ręka, zsiadłe mleko

Zbiór opowiadań napisany przepięknym językiem i do tego wymagająca literatura piękna. Czytelnik w pełni się angażuje. Gdyby to nie była krótka forma, to by było nawet przyciężko. Wszystkie opowiadania w jakiś sposób nawiązują do chorób, głównie psychicznych. Większość w sposób bardzo luźny, albo jako pretekst do dalszej wolnej interpretacji. Autorka jest zdaje się lekarką ze specjalizacją z psychiatrii lub taką osobowość nadała swojej głównej narratorce. Największe wrażenie zrobiła na mnie historia chłopaka z nietolerancją trójkątów oraz kobiety, która doświadczyła dwóch porodów martwych dzieci, a teraz te Martwiaki kierują jej życiem. Bardzo emocjonalne, brutalne i nieco gore. Nieprawdopodobni sprzymierzeńcy. Z kolei opowiadania o chłopaku z czarną ręką nie zrozumiałam na żadnym wyższym poziomie niż dosłowny. Wiadomo, jak to w zbiorze opowiadań, nie wszystkie utwory mają równy poziom. Tak czy inaczej książka jest świetna. Sprawia przyjemność podczas samego czytania, a okruchy pozostają z tyłu głowy do dalszego przepracowania w późniejszym terminie. Właśnie po to czytam książki.