Czarna kolonia

Przyszłość. Ludzkości jest bardzo ciasno na Ziemi, więc szuka nowych przestrzeni do ekspansji. Z perspektywy wszechświata – na wyciągnięcie ręki jest Mars, nazywany też Czerwoną Planetą. Kolonizacja planety zaczyna się od terraformacji. Sorki Winnetou, nie łykam jej w przedstawionej tu wersji. W zasadzie ten wątek powodował moje największe zgrzyty w całej tej space operze, powodujące kolejne… Mamy sceny bitew na samej planecie, które mi się kojarzą bardziej z filmem Cienka Czerwona Linia, niż bohaterskimi wyczynami kosmicznych rangersów. Walki w kosmosie, którym blisko do średniowiecznych batalii morskich. Do tego Saulski przez całą książkę trzyma czytelnika w niepewności. Ale jest to niepewność pozorna. Wszyscy bohaterowie wszystko wiedzą, tylko nie ja. „Czarna kolonia” pomimo sporej ilości mankamentów jest jednak książką zadowalająco dynamiczną, zgodną z wewnętrzną logiką narracji. Na tyle, że chętnie sięgnę po kolejny tom „Wilk”, by spędzić kilka godzin w atmosferze lekkiej kosmiczności.