Czarna kawa

Mroźny, sobotni poranek, kubek gorącej herbaty i książka Królowej w ręku. Czy może być coś bardziej sympatycznego ? Nie jest to pewnie najlepsza z powieści Pani Agathy, ale odpowiednia dawka emocji na wysokim poziomie gwarantowana. Tym razem mały Belg jest proszony przez wybitnego uczonego o pomoc w związku ze swoimi badaniami i czyhającym nań niebezpieczeństwem. Niestety, Poirot przybywa za późno. Jak zwykle w powieściach Królowej jest wielu podejrzanych i co rusz wydaje się, że winnym jest ta a nie inna osoba. Jak zawsze bardzo podobał mi się sposób rozumowania detektywa i jego powolne dochodzenie do rozwiązania zagadki. Zbudowanie całej historii na wydarzeniach z jednego domu, w gronie niemalże rodzinnym nie jest czymś wyjątkowym w literaturze kryminalnej, ale w powieści Christie ma to swój niepowtarzalny urok. Mogą razić niekiedy zbytnie uproszczenia, ale absolutnie nie odbierają one przyjemności z lektury. Mocna siódemka!! 7/10.