Czarci pomiot

Projekt Szekspir odsłona druga. Sięgnęłam z ciekawością. Jak Atwood potraktowała zadanie? Potratowała serio. Przyłożyła się. Nie ma chyba nikogo kto tak poznał Burzę Szekspira i jej opracowania jak ona. Autorka swobodnie posługuje się cytatami a już zebranie przekleństw z dramatu było bardzo pomysłowe. Więźniowie posługują się nimi bardzo sprawnie. Bohaterem książki jest reżyser teatralny Felix.Jego znakiem rozpoznawczym jest przesada, bo jako reżyser łamał wszelkie granice. Został on podstępnie pozbawiony stanowiska artystycznego festiwalu w Makeshiweg. Przeżył to bardzo. Zamieszkał w chatce w lesie wraz ze swoją, urojoną córką Mirandą. Lata płyną, zemsta na ludziach winnych zwolnienia się studzi. Wreszcie przychodzi na nią czas……. Książka bardzo mi się podobała ze względu na baśniowość mieszkania Felixa, świetne dialogi, extra przekleństwa, przerysowane didaskalia do burzy i wykorzystanych rekwizytów typu czepek kąpielowy, opalizujące gogle, płaszcz przeciwdeszczowy w motyle i biedronki a to wszystko posypane brokatem. Szczyty kiczu, przesady i przejaskrawienia a jednocześnie pełne uśmiechu . Autorka stworzyła niepowtarzalny, ciepły, pełen radości klimat. Nawet więźniowie byli sympatyczni. Zresztą wszyscy bohaterowie, nawet ci trzecioplanowi są świetnie opisani, mało słów dużo treści. No i zemsta. Oby wszystkie zemsty na świecie były takie …….