Cywilni wojownicy

więcej recenzji na http://niestatystycznypolak.blogspot.com/ Nie ma chyba osoby, która nie słyszałaby o firmie „Blackwater” I dla każdego ta firma jest personifikacją czegoś innego. Dla pacyfistów, lewicowców i innych postępowców – to kolejne wcielenie Szatana. Dla ludzi o bardziej realistycznym lub i nawet cynicznym podejściu do otaczającej nas rzeczywistości – logiczną konsekwencją polityki zagranicznej USA. Z kolei dla militarystów – „Blackwater” to symbol powrotu do armii najemnych, które były, są i będą. Jest takie państwo, które ma jedynie armię najemną i nie służy w niej ani jeden jego obywatel. To.... Watykan i jego Gwardia Szwajcarska :-) Podobne skojarzenia pewnie miałby i Autor, ale wolał się skoncentrować na tym, że kontraktorzy czy najemnicy w U.S Army to nihli novi sub Sole. Za pierwszych kontraktorów w USA uznaje się między innymi….. Tadeusza Kościuszkę czy Marie Josepha Paula Yvesa Rocha Gilberta du Motier markiza de la Fayette. I z perspektywy, z jakiej patrzy na system Private Military Contractors (PMC) ma,moim skromnym zdaniem, rację. Przecież Kościuszko nie był obywatelem amerykańskim, został zwerbowany jako inżynier wojskowy i walczył dla swojej przybranej ojczyzny początkowo jak cywil. Jako twórca i właściciel "Blackwater" Erik Prince opowiada swoją wersję tego, czym była a czym nie była ta najsłynniejsza firma zajmująca się usługami z zakresu ochrony, bo taki był jej faktyczny cel działania w Iraku i Afganistanie. Pisze o jej historii i o tym, co skłoniło byłego komandosa SEALS –ów do zainwestowania znaczącej części spadku po ojcu w tego typu przedsięwzięcie. Dodatkowo dowiecie się jaki procent amerykańskich sił operacyjnych poza granicami USA składa się z pracowników firm kontraktorskich i czym się zajmują poza ochroną i prowadzeniem szkoleń. Przeczytacie też o tym, co doprowadziło do upadku „Blackwater” czyli o wydarzeniach z 16 września 2007 w Iraku (ten aspekt Prince widzi zupełnie inaczej, niż jego wrogowie). Sposób w jaki zareagowali Blackwatersi „podczas przejazdu pryncypała” z Departamentu Stanu przez plac Nisur w centrum Bagdadu był konsekwencją doświadczeń z Iraku. Jeden z samochodów nie zatrzymał się, żeby przepuścić konwój. Nicholas Slatten otworzył ogień z obawy, że samochód jest wypełniony ładunkami wybuchowymi. Sąd amerykański nie przychylił się jednak do tej wersji i wszyscy czterej PMC zostali skazani w 2015 na dożywocie, ale to jeszcze nie koniec batalii sądowej w tej sprawie. Zarzuty, i to z górnej półki, skierowane przeciwko zarządowi Blackwater nie utrzymały się w innym sądzie, mimo, że proces trwał dość długo i oskarżyciel bardzo się starał coś znaleźć. Erik Prince opisuje pełne poświęcenie swoich podwładnych we wspieraniu żołnierzy amerykańskich oraz to, jakie warunki nakładał na Blackwater Departament Stanu, dla którego pracowali. O współpracy z CIA znajdziecie niewiele, do tej pory jest ona okryta tajemnicą. Dla wszystkich, którzy nie zadowalają się tylko oficjalną wersją że Blackwater to psychopaci, mordercy i bezkarni degeneraci rzecz jak najbardziej godna uwagi.