Cytrynowy stolik

Spotkanie z Barnes'em jak zawsze wyśmienite. Kolejny raz tematem przewodnim jest starość i związane z nią przemijanie. Szeroki wachlarz postaci przedstawionych w opowiadaniach nigdy nie pozostawia czytelnika obojętnym. Bohaterowie kreowani przez pana Juliana budzą sympatię lub antypatię, kochamy ich lub nienawidzimy, ale nigdy nie są letni, nigdy nie są byle jacy. Na kartach "Cytrynowego stolika" czytamy o człowieku, który porzuca żonę, by choć przed śmiercią zaznać miłości. Poznajemy też pana, którego celem jest przeżyć określoną grupę ludzi, by samemu móc spokojnie odejść. Spotkamy tu i upierdliwego starca zatruwającego życie wszystkim dookoła i słodką staruszkę, wzór babci idealnej. To właśnie owa pani, Sylwia Winstanley, najbardziej przypadła mi do gustu. Pełna wigoru i niepoddająca się ograniczeniom fizycznym i mentalnym, które dotykają ją coraz bardziej, optymistycznie stwierdza, że więcej jest powodów by żyć, niż by umierać. Mimo, że "niesprawność i piernikowatość, wyrzucanie pieniędzy - w sensie spadku - na trzymanie przy życiu odmóżdżonego, nietrzymającego moczu próchna" wskazywałyby, że czas umierać, to pani Sylvia z rozbrajającą szczerością wyznaje, że "nigdy nie robiła tego, czego oczekiwali inni, więc dlaczego ma to robić akurat teraz?". Życzyłbym sobie takiej woli życia w przyszłości. No i oczywiście język i humor Barnes'a - majstersztyk. Co chwilę zdanie-perełka, godny zapamiętania cytat, co chwilę kapiąca ironia i inteligentny humor. Nic, tylko czytać! Polecam!