Ćwiczenia na długich czasach

W debiutanckim tomie Adriana Korlackiego „Ćwiczenia na długich czasach” to właśnie wykształcona świadomość odrębności zgłębianego języka, a zarazem pokora wobec jego koniec końców niezgłębionej natury i rozlicznych struktur, grają pierwsze skrzypce. Jest bowiem Korlacki w swoich nowych wierszach równie zanurzony w literackiej tradycji, co do niej zdystansowany, równie obyty w bogactwie rozmaitych dykcji, lecz świadomie kontestujący oczywiste ścieżki, jakimi współczesna liryka polska w większości, często bezrefleksyjnie, podąża. Na wielu poziomach są to wiersze zanurzone w nurtach tak pozornie odległych jak liryka konfesji czy ośmielonej wyobraźni, autor nie stroni też od kulturowego a nawet popkulturowego rekwizytorium, by jednocześnie wydać się nie raz nie dwa klasycyzującym o’harystą (sic!). Wszystko to ułożone w przemyślaną opowieść, usianą błystkami wpadających w ucho fraz, kołyszącą regularnym rytmem, momentami wręcz kojącą, innym razem zaś – niepokojącą. Z pewnością niepoślednią rolę pełni w tych wierszach krajobraz; autor, urodzony w Jaworznie, od lat mieszkający w Krakowie, związany ze specyficznym spleenem tak Śląska jak Nowej Huty, za tło, a częstokroć i współbohatera kreślonych historii obiera owiane mgiełką nostalgii postindustrialne, księżycowe pejzaże, jakby zza okna miarowo sunącego pociągu. W powodzi nowych książek poetyckich, autorek i autorów starszych i młodszych, z której wyłania się pewien obraz poezji polskiej today, ten głos brzmi czysto i osobno, zaskakująco dojrzale, znajomo, lecz autentycznie i świeżo, niczym żwawy kontrapunkt wobec udeptanych, nazbyt łatwych ścieżek. Spójność, konsekwencja i odważna powściągliwość czyni tę propozycję nie tylko interesującą, ale na mapie współczesnej polskiej liryki ważną i w dobie dyskusji nad jej losami po prostu potrzebną. Marta Podgórnik