Ćwiartka Szymborskiej, czyli lektury nadobowiązkowe. Wybór Jacek Dehnel

Nie tego się spodziewałam. Dehnel - specyficzny pisarz, który opracował to wydanie. Próbował zebrać to, co u Szymborskiej "niby" najlepsze. Jednak Szymborskiej nie da się procentowo ująć z tej jej niebywałej 100-procentowej całości. Wisława była człowiekiem ptakiem, wesołym nigdy niestarzejącym się trzpiotem, który starzał się (zewnętrznie),lecz wnętrze wciąż było dzieckiem. Dzieckiem o niebywałej ostrości postrzegania i odbioru rzeczywistości oraz ludzi. Ubierała to wszystko w słowa i spisywała, spisywała, spisywała... Dla siebie. Dla innych. Dla samego pisania i zapominania. Wiersze, felietony, notatki wszelkiej tematyki, przemyślenia chwili. Ją trzeba albo brać całą, albo w ogóle. Nią trzeba się sycić, a tu? W tych "Lekturach nieobowiązujących..." jest nader długa przemowa-wstęp (w której padają zdania, jakie nie powinny),a sam Dehnel przyznaje się do tego, że nie przeczytał wszystkiego, co jest i co miał pod ręką, bo... niby tego za dużo, niby tego się nie da na raz, że niby to, niby tamto... To po co brał się za "tworzenie" tego? Mógł sobie odpuścić - powiem szczerze i nie boje się fali złości, jaka może polecieć w moim kierunku. Nie robi się wycinka z tego, co stanowi niebanalne piękno w całości. Takich supłanych "Lektur nieobowiązkowych..." można wobec powyższego tworzyć i tworzyć.