Cudzoziemiec w Olondrii

Stałem w kolejce w ,,stokrotce". Coś się zacięło. Bez entuzjazmu zacząłem przeglądać książki w ,,koszu" obok. Cudzoziemiec nie spodobał mi się. Okładka kojarzyła mi się z Francją XIX wieczną, za czym nie przepadam. Na szczęście to była jedna z nielicznych książek z fantastyki, do tego cena 9,99 przekonała mnie. Kupiłem i odłożyłem na półkę jako pozycje 248 w kategorii ,,kiedyś przeczytam". Covid zmusił mnie do spędzenia w jednym pokoju dłuższego czasu. Nic ciekawego nie było, więc ,,Cudzoziemiec..." po roku leżakowania doczekał się swego czasu. Początek: Dziecko, ojciec, podróże w tle. Myślę: przyzwoicie, ale bez fajerwerków. Potem było już tylko lepiej. Książka wywarła na mnie niewyobrażalne wrażenie! To było to! Coś innego, Coś nowego, Coś intrygujacego! Czy porwała mnie fabuła? Czy akcja niepozwalała na chwilę wytchnienia? Nic bardziej mylnego. Było leniwie. Leniwie, smutno, płynnie, pięknie. Delektowałem się. Delektowałem się każdą stroną, każdym zadniem. Dawkowałem sobie ,,Cudzoziemna", bo kiedyś musiał się skończyć. Dawki były coraz mniejsze, żeby na dłużej starczyło. Pamiętam jak w pewnym momencie pomyślałem sobie (serio!) Ta babka nie powinna pisać fantastyki, tylko wiersze. Powinna zająć się literaturą piękną! Koniec. Przeczytałem książkę do końca. Wiecie jaką miałem satysfakcję, kiedy doczytałem, że autorka na codzień pisze wiersze a to był jej debiut?!?!?! Łał. Myślę sobie: napiszę super recenzję. Ciut ją rozpromuje. Zasłużyła! Czas leci a ja zastanawiam się ciągle-jak napisać dobrą opinię tej książki. Mijają kolejne miesiące i wiecie co? Nie napiszę idealnej recenzji. Ona nie istnieje. Nie wyrażę wszystkiego choćbym nie wiem jak chciał, bo nie nazywam się Samatar. Nie polecam. Książka specyficzna. Dałbym sobie za nią rękę uciąć, ale nie polecam wszystkim. Specyficzna. Piękna. Więc lepiej nie czytaj, bo mógłbyś dać ocenę złą. Dla mnie jedna z nielicznych WYJATKOWYCH!