Cudze oddechy

Olimpia to młoda kobieta, która zaczyna myśleć o swojej przyszłości w obliczu powojennych warunków. Wychowana przez wycofaną i straumatyzowaną matkę oraz skrytą ciotkę mierzy się z biedą, rodzinnymi sekretami i ludzkimi językami. Gdy jej szkolna koleżanka znika w niewyjaśnionych okolicznościach, a bezpieczeństwo okazuje się jedynie pobożnym życzeniem, kobiety przeprowadzają się do opuszczonego domu w owianych złą sławą Leśnych Pąkach, a Olimpia szukając zarobku rozpoczyna pracę w PGR-ze. Debiut autora, czyli DUSZE NICZYJE, trafił w moje ręce zupełnym przypadkiem. Okładka, i w ogóle wydanie, były bowiem czystym mistrzostwem. I jak generalnie takiej literatury raczej nie czytam, tak tym razem popadłam w totalny zachwyt. Dlatego też widząc zapowiedź kontynuacji tamtej powieści, nie mogłam obok niej przejść obojętnie. CUDZE ODDECHY to absolutnie magiczna opowieść o powojennej rzeczywistości, gdzie podział na nas i tamtych odkreśla się grubą kreską i chcąc przetrwać, nie można przyznać się do swoich niemieckich korzeni. To również obraz nierówności społecznych, czystej zazdrości czy małomiasteczkowości widzianej w oczach zabobonnych mieszkańców. Ale to także dowód na istnienie pięknej czystości, która wzrasta wśród chwastów i która dumnie pręży głowę w stronę słońca. Autor absolutnie zachwyca pięknem języka, jego wysublimowaniem i delikatnością opisów, które powodują, że nawet w mrocznych momentach widzimy iskierkę nadziei. Takie książki pokazują, jak w okrutnych czasach rodzi się delikatność i piękno. A my czytając, popadamy ponownie w zachwyt i pozostajemy w uniesieniu pomimo przecież niełatwej tematyki. Czytajcie...