Cudowne przegięcie. Reportaż o polskim dragu

Drag to według mnie zabawa, kreacja, humor, przygoda, ale też wyzwolenie z przytłaczających ram codzienności, bywa też sztuką. Mylnie niektórzy łączą drag queen z ośmieszaniem kobiecości - przecież ci faceci zazwyczaj, choć nieheteronormatywni, kochają, podziwiają i uwielbiają kobiety. Reportaż Wojtaszczyka to dosyć krótkie, ale jakże ciekawe portrety ukazujące różnorodność tego środowiska. Każda z historii mnie wciągnęła, poruszyła albo wzruszyła. Warto wspomnieć, że są tu też historie drag kingów, nie tylko drag queens. Książka nie wyczerpuje jednak tematu, o czym autor sam wspomina we wstępie. Lektura tej książki była dla mnie przyjemnością. Pragnę dodać, że podziwiam każdego kto próbuje swoich sił w dragu w Polsce. Wyobrażam sobie, że to nie łatwe. Cieszy mnie, że ta książka powstała, bo jest to temat warty zwrócenia uwagi. Szkoda tylko, że książka jest tak ubogo wydana. Oķładka jest świetna. Bardzo trafiona. Przydałoby się jeszcze zilustrować zdjęciem każdą z opisywanych osób. Książka o dragu powinna też cieszyć oko. Smuci w tym wszystkim tylko to, że niektórzy geje nie akceptują drag queens. Niektóre z drag queens też wykazują się brakiem otwartości. To przykre, gdy osoby walczące o inkluzywność, same wykazują jej brak. Zastanawia mnie z czego to wynika? Może z wychowania w heteronormie, w przypadku gejów? Bo niektórzy geje chcą być bardziej hetero od samych hetero i drażnią ich osoby wyróżniające się w jakikolwiek sposób. A w przypadku drag queens? Może po części chodzi oto, że trudno zawierać przyjaźnie i być przychylnym, jeśli jest się dla siebie wzajemnie konkurencją i trzeba rywalizować o zlecenia, by móc się utrzymać. Może. To tylko przypuszczenie.