Coś nie tak. Kobiecość i wstręt

Okropnie nie lubię, kiedy zawodzą mnie feministyczne publikacje: raz, że mam poczucie zawodu jako kobieta, której jednak opisane problemy dotyczą, dwa - kiedy głośno mówię, że książka x była jak kulą w płot, zawsze się znajdzie jakiś kolega, który bardzo się ucieszy, że on też uważa, że cały ten feminizm i gadanie o patriarchacie jest do luftu, jakieś durne wymysły i czy nie jest dobrze, jak jest? Dlaczego akurat ta publikacja mnie zawiodła? Bo wszystko to już gdzieś było, na ogół podane lepiej, z większym zastanowieniem, z większą wrażliwością, z większym uwzględnieniem niuansów. Akurat tak się składa, że siedzę w gaciach przy kompie no i mam widok na moje cokolwiek włochate i nie najsmuklejsze na świecie uda. Nie czuję się jakimś symbolem seksu i zdecydowanie wolałabym być ogolona, ale jakoś to akceptuję. Tymczasem obliczona na piętnowanie prześladowania kobiet, a wzmocnienie mojego poczucia sprawczości książeczka McBride sprawia, że patrzę na te moje kłaki z jakąś większą podejrzliwością. Jakoś mi smutniej, jak je widzę. Jakoś tak gorzej. Jednocześnie bardzo podoba mi się, że panowie również zaczynają się golić, zwłaszcza pod pachami, zwłaszcza latem. Czy to już moment, że incele powinni mnie zaszczuć za pozbawianie męskości...?