Córki Wawelu. Opowieść o jagiellońskich królewnach

Dobrze, że przed rozpoczęciem czytania tej książki zapoznałam się z różnymi opiniami na jej temat. Byłam wiec teoretycznie przygotowana i nie zawiodłam się. To powieść popularnonaukowa o historii Polski połączona z beletrystyką. Jest tu prawie wszystko, co działo się na dworze królewskim w XVI wiecznym Krakowie, a także powiązania z dynastiami w Europie. Autorka dość wnikliwie opisuje fakty opierając się na źródłach historycznych. Każde zagadnienie związane z życiem w ówczesnym czasie tj. organizacja dworu, edukacja, kultura, zwyczaje, rola kobiet na dworze, życie kobiet poza dworem opisane jest szczegółowo w oddzielnym rozdziale, z nawiązaniem do wcześniejszych epok, a momentami nawet do czasów współczesnych. Dość złożony tekst, który wymaga skupienia i raczej powolnego czytania. Przewodniczką po świecie i życiu trzech najmłodszych, trochę zapomnianych przez historię królewien Jagiellonek, jest Dosia - karliczka. To ich towarzyszka i powiernica, szczególnie królewny Katarzyny. Były córkami królowej Bony i Zygmunta Starego. Losy ich były dość burzliwe. Świetnie urodzone, wykształcone, przygotowywane do małżeństwa, były jednak nieszczęśliwe. Matka, królowa Bona była skupiona na najstarszej córce Izabeli i jedynym synu, Zygmuncie. Zaniedbała los najmłodszych królewien, nie było im dane rozkwitnąć na dworze mężów, co było przeznaczeniem cór dynastii. Praca autorki robi wrażenie. Zadowolona jestem, że udało mi się przeczytać do końca, chociaż nie było łatwo. Dzięki tej książce dowiedziałam się czegoś więcej o XVI wiecznej Polsce.