Córki rozbójniczki

W całej swojej naiwności miałam nadzieję, że pomimo tytułu "Córki rozbójniczki" i zachęty do "spotkania z tymi imponującymi, silnymi kobietami" nie będzie to literatura feministyczna. Och, srogo się zawiodłam. Zasadniczo, książka jest feministycznym streszczeniem, lub też próbą odczytania, życiorysów kilku kobiet oraz paru książek; już od pierwszych stron interpretacji "Królowej śniegu" pojawiło się w mojej głowie - i na stałe zagościło - wspomnienie zajęć ze wstępu do literaturoznawstwa z (niesamowitym!) p. Michałem Rusinkiem, gdzie, w formie żartu, przedstawił bajkę o Czerwonym Kapturku w tłumaczeniu feministycznym (coś jak: "Rich pisze, że mit walki ze smokiem oddaje lęk mężczyzny przed kobietą" str. 231) Tak też czułam się czytając "Córki rozbójniczki": weź dowolną książkę z bohaterką kobiecą w roli pierwszo-drugo-siedemnatsoplanową i odczytaj postać kobiety jako silną / mądrą / drapieżną / niezależną / odważną / pełną wdzięku etc. I tyle. Ach nie, jeszcze każdego mężczyznę u boku takiej rozbójniczki odczytać należy jako a) mężczyznę słabego, b) duże dziecko, c) lumpa, d) egoistę łamane przez despotę - a jedynym pozytywnie odbieranym facetem ("męskim do szpiku kości" str.310) jest ktoś, kto "nie dążył do zmonopolizowania życia seksualnego (swojej kobiety)", "nie ograniczał swojej żony", "nie przeląkł się widma rogacza", a pozwalał się rozwijać swojej żonie (erotyczno-miłośnie) tak, jak ona tego chce. (jeśli to wszystko to miała być ironia, to niestety nie ogarnęłam) Nie kupuję tego. I gdy p. Plebanek na pytanie: "Czy feministyczne przekonania nie obniżają dokonań artystycznych?" (str.170) odpowiada, że nie --- ja odpowiadam, że raczej tak, bardzo.