Córki gór

Powiedziałabym, że to opowieść o rodzeństwie. Piątce dzieci, z jednych rodziców, z jednego domu, a tak zupełnie różnych od siebie, z różnymi marzeniami i pragnieniami. Czasami myślę jakie to dziwne, że ludzie wychowujący się razem, później tak bardzo się od siebie oddalają, tak bardzo są sobie obcy i doświadczają samotności o różnych obliczach. Wszyscy tu są bardzo zamknięci, niewylewni (może poza Irmą),tajemnice pozostają tajemnicami, a każdy może sobie dopowiedzieć co mu się wydaje. Trudno mi się czytało tę książkę, momentami bez zrozumienia, ale to za sprawą, że zdarzenia w niej są opisane poprzez emocje i uczucia bohaterów. A te czasami są zrozumiałe tylko dla tych, od których wypływają. Bardzo to ciekawe w taki sposób opisać życie. Pozostaje mi jednak takie poczucie smutku, lekkiego przygnębienia, że tak bardzo rozczarowujące może być życie.