Córka Stalina. Chciała być kochaną

Jak na biografię Swietłany Allilujewej to w książce Elwiry Watały stanowczo zbyt mało Swietłany. Początek był obiecujący – autorka przedstawiła dzieciństwo córki Stalina i okres jej dorastania, po czym szybciutko porzuca swoją bohaterkę i pisze o Stalinie, o rozgrywkach politycznych, o różnych kobietach z otoczenia dyktatora, o jego coraz bardziej destrukcyjnych pomysłach i współpracownikach, którzy ślepo za wodzem podążali. Dopiero na sam koniec Watała wraca do Swietłany, dorosłej już kobiety, która po traumach przeżytych w dzieciństwie, nie potrafi ułożyć sobie życia. Watała ma gawędziarski styl, często zwraca się bezpośrednio do czytelnika. Fakt, musiała zebrać wiele materiałów do tej publikacji, ale mam wrażenie, że były one bardzo ubogie, albo też w ich nawale autorka nie potrafiła wybrać tego co najważniejsze. Inaczej powinien zostać rozłożony ciężar tematów – jeśli miało być o Swietłanie, to Stalin powinien być pokazany głównie jako jej ojciec z nakreślonym odpowiednio tłem psychologiczno-historycznym. Mimo wszystko można sięgnąć po „Córkę Stalina”, byleby mieć w świadomości, że to bardziej książka o czasach stalinowskich i samym dyktatorze niż o czerwonej księżniczce.