Córka Lasu

Dla takiego bajkowego freak'a, jak ja, "Córka Lasu" stała się pozycją obowiązkową. Nie czytałam blurba, nie sprawdzałam opinii (oprócz tego, że Sandra namawiała mnie do przeczytania). Zabrałam się za lekturę. Poznajemy Sorchę i jej sześciu braci, którzy są potomstwem wielkiego lorda. Po śmierci matki ojciec się zmienił i stał się dla dzieci oziębły. Rodzeństwo wychowywało się praktycznie same, półdziko biegając po lesie, robiąc rzeczy, które nie przystoi osobą z wyższych sfer. Ich sytuacja drastycznie się zmienia, gdy do zamku ojciec przyprowadza nową żonę. Macocha wydaje się być miła i dobra, ale rodzeństwo nie daje się jej zwieść. Wkrótce okazuje się, jak bardzo powinni się jej obawiać. Przyznam szczerze, że książka nie przypadła mi do gustu tak, jakbym tego oczekiwała. Chociaż zawiera w sobie elementy mojej ulubionej baśni, to nie potrafię patrzeć na nią rozanielonym wzrokiem. Zacznę może od świata, który poznajemy. Mamy wojnę między Irlandczykami, a Brytami. Oba narody darzą siebie szczerą nienawiścią i na każdego patrzą nieprzychylnie. Jak to na wojnie. Świat Irlandczyków jest pełen magii lasu, niezwykłych istot; Brytów - praktyczny, chrześcijański i w sumie skryty. Nie umiałam pokochać tego świata, chociaż naprawdę się bardzo starałam. Do tego do mamy całe grono bohaterów, w skład którego wchodzą przede wszystkim bracia, Sorcha oraz Rudy i Simon. O ile na samym początku relacja między rodzeństwem bardzo mi się podobała, to tyle później coś się popsuło. Szczególnie zawiodłam się na Finbarze, który miał być tym najukochańszym bratem, a okazał się... najbardziej dziwnym. Nie rozumiałam też ich zachowania na końcu, gdy widząc to co zrobiła Sorcha dalej traktowali ją jak małe dziecko, które nie może o sobie decydować. Trochę to przykre. A skoro już mowa o ich siostrze, to powiem szczerze, że to jedna z najlepszych postaci. Niesamowicie odważna, ale też niesamowicie opuszczona. Jej baśniowy pierwowzór miał w sobie optymizm, nadzieję, Sorcha jest bardziej wszystkim załamana. Rudy, to postać, która wnosi w światło w tą dość smutną historię. Naprawdę dobrze skonstruowany bohater, którego zachowanie mnie się bardzo podobało. Simon, postać, dla której układałam swój scenariusz, potem trochę się zawiodłam. Nie potrafiłam zrozumieć jego zachowania, gdy mógł powrócić do domu, po pewnym epizodzie, to nie uczynił tego i właściwie czekał na ratunek. Muszę też wspomnieć o głównym antagoniście, którego postać jest karykaturalna. Ten człowiek jest zły, dla samej idei zła, ale nie wzbudza przy tym przerażenia, bardziej irytację. Jest jak taka natrętna mucha, która siada ci na nosie podczas snu. Nie jest znacząca w ogólnym rozrachunku i zdaje się być kompletnie nieprawdziwa. A jego "spowiedź" jest po prostu śmieszna. Pozostałych bohaterów, którzy coś znaczą, jest niewielu. Zabrakło mi tych, którzy stanęliby po stronie głównej bohaterki, którzy by jej pomogli słowem i czynem. Jest ich niewielu, zważając na ogrom bólu i krzywd, to tyle co kot napłakał. Większość bohaterów miała ją ... głęboko na względzie (czyli w wiadomym miejscu). Nawet na końcu w obliczu zagrożenia jej życia, NIKT nie stanął w jej obronie. Nawet ci, którzy zwali się jej przyjaciółmi. Jeśli chodzi o akcję, to podobała mi się fabuła, chociaż mam kilka zastrzeżeń, ale o tym później. Podobało mi się to, jak to wszystko się toczyło, jak bohaterowie odnajdywali się. Z ciekawością przekręcałam kolejne strony. Zaletami tej książki są niewątpliwie: 1. Rudy i Sorcha. Ta ich relacja jest wspaniała i niezmiernie żałuję, że nie było jej więcej. 2. Baśniowa opowieść (chociaż dla kogoś kto zna tę baśń, będzie wiedział dokąd to wszystko zmierza). 3. Zakończenie - jest naprawdę bardzo magiczne i wspaniałe. Idzie dalej niż w baśni, staje się wspaniałym dopełnieniem. Naprawdę jest świetne. 4. Baśnie w baśni, czyli opowieści, które były przekazywane w książce. Każda mi się podobała i sprawiała, że chciałam czytać dalej. 5. Umiejętności głównej bohaterki, jej odwaga i zaparcie są godne podziwu. Ja na pewno nie byłabym w stanie przetrwać tyle bólu i cierpienia ile ona. I to jeszcze w tak młodym wieku. 6. Więź między rodzeństwem i to czytanie sobie w myślach - Suuuuuuper! 7. Las, który był zaczarowany. 8. Królowa, która sprawiła, że drżałam z ciekawości co się dalej stanie. Wady były jednak widoczne. Przede wszystkim: 1. Klimat - dla mnie był zbyt przygnębiający. Mroczny ciemny, bez dobrych wydarzeń po drodze. Zupełnie jakbym cały czas widziała czarne chmury i bardzo mało słońca nad sobą. Brakowało mi tego ciepła. Brakowało mi dobroci. Niejedna scena mnie załamała po prostu. Są takie dwie, które rozrywają serce w szczególny sposób. I o ile wprowadzenie jednej jakoś rozumiem, o tyle druga jest dla mnie niepotrzebna. 2. Niektóre wydarzenia działy się kompletnie bezsensu. Znaczy inaczej, sensownie dla niektórych rozwiązań fabularnych, ale czuło się tego, że to jest wprowadzone - bo tak. 3. Książka się dłużyła w niektórych momentach. Miałam wrażenie, że narratorka (główna bohaterka) się powtarza. Były momenty, gdy nie działo się nic znaczącego dla głównej fabuły. Być może zbyt surowo oceniam tę książkę. Niemniej jej pierwowzór należy do moich ukochanych. Chociaż właściwie od początku do końca opierała się na tym baśniowym schemacie, tak nie potrafię jej pokochać. To jest DOBRA książka, naprawdę, ale wiele rzeczy mi nie odpowiadało. Myślę, że na tym skończę moją przygodę z tą serią. Za bardzo mnie przygnębiła. I chociaż jestem ciekawa kto zjednoczy zwaśnione królestwa oraz jak potoczą się losy rodzeństwa i królowej, to chyba nie będę szła dalej. Żałuję, że się nie zakochałam.