Córka Jeftego

Zbiór trzech opowiadań Gertrud von le Fort: Córka Jeftego (1964),Katedra (1968) oraz Ostatnie spotkanie (1959) to dzieła przeniknięte duchowością, refleksją nad historią i kondycją człowieka wobec tajemnicy Boga. Tytułowe opowiadanie, Córka Jeftego, osadzone pod koniec XV wieku w Hiszpanii, ukazuje dramat żydowskiej rodziny w cieniu wypędzenia Żydów i zarazy. W centrum historii znajduje się niewidoma Mikal – córka Charona ben Israela, lekarza i rabina. Postać Mikal, podobnie jak Edyta Stein, staje się symbolem ofiary, duchowego macierzyństwa i kontemplacyjnej siły kobiety, a jej los łączy wątki biblijne z refleksją nad historią zbawienia. W Katedrze autorka przywołuje dziecięcą wrażliwość i mistyczną głębię, opowiadając historię dziewczynki Angeliki, która po śmierci matki szuka duchowego domu w katedrze. Opowiadanie symbolicznie ukazuje jedność Kościoła, transcendencję sakralnej przestrzeni i powrót duszy do duchowego domu, łącząc historyczne napięcia z osobistym doświadczeniem tęsknoty za wspólnotą. Ostatnie spotkanie przenosi czytelnika do dworu Ludwika XIV i koncentruje się na spotkaniu Louise de La Vallière i markizy de Montespan. To opowieść o przebaczeniu, duchowym współcierpieniu i możliwości przemiany człowieka przez miłość i łaskę. Von le Fort ukazuje, że prawdziwa moc kobiety tkwi w zdolności do miłosierdzia i współuczestnictwa w cierpieniu bliźniego, co prowadzi do odkupienia. Cały zbiór odznacza się poetyckim stylem, bogatym w symbole, refleksją nad cierpieniem, duchową ofiarą i możliwością przemiany. Gertrud von le Fort w subtelny sposób łączy historię, duchowość i medytację nad losem człowieka, tworząc przestrzeń dla kontemplacji, modlitwy i duchowego poruszenia.