Cokolwiek zechcesz

7/10 – BARDZO DOBRY „Cokolwiek zechcesz” to zbiór pięciu opowiadań autorstwa Johna Eversona, jednego z najlepszych pisarzy parających się gatunkiem horroru naturalistycznego. Główną tematyką podejmowaną przez amerykańskiego pisarza są tkwiące głęboko w człowieku seksualne żądze, połączone najczęściej z motywem praktyk okultystycznych. Biorąc do ręki książki Eversona czytelnik powinien przygotować się na unurzaną w mrocznym klimacie, krwawą oraz pełną perwersji ekstremalną prozę. Inaugurujące ten tom opowiadanie jest jednocześnie zdecydowanie najlepszym tekstem w nim zawartym. „Zagon ciał” nawiązuje do jednej z powieści autora („NightWhere”),która niestety w Polsce jeszcze się nie ukazała, a jaką wielu fanów autora uważa za najlepszą w jego twórczości. Mamy tu do czynienia z niezwykle sugestywną wizją piekła funkcjonującego pod przykrywką nocnego klubu. Miejsca gdzie odbywają się perwersyjne, sado-masochistyczne imprezy, z których nie wszyscy uczestnicy wracają do domu. Napisana z perspektywy protagonisty (jak sam autor twierdzi wyciągniętego prosto z kryminału noir prywatnego detektywa) historia to popis niezwykłej wyobraźni Eversona. Klimatyczny, wciągający, zwieńczony mocnym finałem horror, który wywołuje u czytelnika autentyczne ciarki na plecach. O ile pierwsze opowiadanie było najlepsze z całego tomu, to następne okazało się najsłabsze. „Porażka” (nomen omen całkiem adekwatny tytuł) to historia trójki młodych ludzi, którzy w trakcie jej trwania nie podjęli ani jednej dobrej decyzji. Serio! Głupota i krótkowzroczność bohaterów była porażająca i odebrała mi niemal całą przyjemność z czytania tego tekstu. A szkoda, bo wszystkie inne elementy tego krwawego okultystycznego horroru stały na naprawdę dobrym poziomie. Był gęsty, mroczny klimat, było umiejętnie stopniowane napięcie, rosnące z każdą kolejną stroną, był wstrząsający finał… zawiodła wiarygodność intrygi opartej na kompletnie nielogicznych wyborach bohaterów. Wyglądało to tak, jakby autor miał pomysł na historię, ale nie wiedział jak rzetelnie nią pokierować, więc zdecydował się na poprowadzenie fabuły za pomocą jak najtańszych środków. „Fiołkowa laguna” wyróżnia się pośród pozostałych opowiadań rodzajem grozy, jest bowiem horrorem w stylu science-fiction, w którym główną rolę odgrywają genetycznie zmodyfikowane insekty. Historia ta znalazła swoje rozwinięcie w kolejnej nie wydanej dotąd w Polsce powieści Eversona („Violet Eyes”),ale jak przekonuje autor oryginalny utwór doskonale broni się jako niezależna opowieść. Czy faktycznie tak jest? Moim zdaniem jak najbardziej tak. Nie da się ukryć, że opowiadanie oparte jest na dość banalnych fundamentach, ale rozwija się w całkiem przerażający horror, którego kwintesencją jest jego defetystyczne zakończenie. „Ku pamięci” natomiast opisywane jest przez Eversona jako historia ujmująca temat prostytucji w bardzo intelektualny sposób… Może i tak, ale moim zdaniem motyw prostytucji wcale nie jest tu najbardziej istotny, ponieważ nie jest on obiektem rozważań w trakcie lektury, a pełni raczej drugoplanową rolę mechanizmu kreującego intrygę. To króciutkie opowiadanie nie jest tak dosłowne i krwawe jak pozostałe z tego zbioru, ale poziomem tragizmu nie ustępuje im ani na krok. „Ku pamięci” to historia, której echo jest w stanie zagnieździć się w głowie czytelnika na dłużej, a swoją siłę opiera na stopniowym budowaniu napięcia połączonego z jednoczesnym odkrywaniem pewnej mrocznej tajemnicy. Ostatnie opowiadanie, które dało tytuł całej książce, to już powrót do tradycyjnego Eversona. Mocna historia o czających się głęboko w człowieku seksualnych perwersjach, które odpowiednio stymulowane z wolna wychodzą na powierzchnię. Sado-masochizm, okaleczanie oraz wyuzdany seks – wszystko to zostało skondensowane w tym krótkim tekście o najmroczniejszych fantazjach oraz czystym szaleństwie. „Cokolwiek zechcesz” potwierdza moją opinię o Johnie Eversonie jako autorze, który lepiej się sprawdza w krótkich formach literackich niż w pisaniu powieści. Niniejsza książka to bezkompromisowa podróż w najbardziej perwersyjne rejony ludzkiej natury, które odwiedzić będą mieli odwagę jedynie spragnieni ekstremalnych wrażeń czytelnicy o mocnych nerwach. Seksualne dewiacje i wszechobecna przemoc są tu na porządku dziennym. Zgadzam się jednak z opinią, że Everson nie epatuje makabrą całkiem bezmyślnie, ponieważ nawet najbardziej sugestywne i szokujące opisy wynikają z rozwoju fabuły i mają swoje uzasadnienie w treści utworów. OCENY POSZCZEGÓLNYCH UTWORÓW: „Zagon ciał” – 8/10 (rewelacyjny) „Porażka” – 5/10 (przeciętny) „Fiołkowa laguna” – 6/10 (dobry) „Ku pamięci” – 7/10 (bardzo dobry) „Cokolwiek zechcesz” – 7/10 (bardzo dobry)