Co u pana słychać?

Wydany 50 lat temu reportaż dalej robi piorunujące wrażenie. Krzysztofowi Kąkolewskiemu, w głębokim PRL-u, udaje się wyjechać za granicę, głównie do Niemiec, żeby po latach porozmawiać z nazistowskimi zbrodniarzami, którym udało się uniknąć kary. Książka w swojej pierwszej formie została wydana w 1975r. i nawet przed drukiem wywołała burzę. O samych przebojach związanych z pisaniem na tak drażliwy temat w czasach komunizmu Autor wraz ze swoją żoną mogliby stworzyć osobny reportaż. Ja jednak chcę przedstawić swoje wrażenia z lektury jako czytelnik urodzony już po 1989r., który o samym pisarzu nie ma żadnych opini ani uprzedzeń. Książka jest ponadczasowa. Wielu zbrodniarzom wojennym, w tym odpowiedzialnym m. in. za ludobójstwo, udało się uniknąć kary. Stało się tak z różnych przyczyn, ale można uogólnić, że wszyscy mieli szerokie koneksje, albo wiedzę lub informacje, które stanowiły element przetargowy. Resztę swojego życia mężczyźni, którzy wydawali rozkazy niszczące liczne istnienia, przeżyli jako szanowane i ważne osoby w swoim kraju i rodzinie. Profesor, burmistrz, poseł, ojciec, mąż. Oczywiście, również przez resztę życia utrzymywali, że są niewinni. Twardo trzymali się wersji, że o niczym nie wiedzieli, mimo że dowody świadczyły przeciw nim. Absolutnie żaden, ale to żaden, nie zdecydował się oczyścić sumienia, powiedzieć prawdy, czy żałować. Choćby na łożu śmierci. Takie przypomnienie o banalności zła. O tym, że sprawiedliwość może nie nadejść, wielkich trudno zatopić, a malutkich nikt nie obroni, chyba że właśnie oni sami.