Co się komu śni i inne historie

Przypadek Józefa Hena pokazuje, że autorzy dobrych scenariuszy są też świetnymi pisarzami. Podążając tym tropem warto zapoznać się z twórczością Andrzeja Mularczyka. Młodszy brat Romana Bratnego, jest znany przede wszystkim jako scenarzysta, zarówno filmowy (m.in. „Sami swoi”, „Nie ma mocnych”, „Kochaj albo rzuć”, „Katyń”),telewizyjny (seriale „Droga” czy „Dom”),a nawet radiowy („Jeziorany”). Jak się jednak okazuje przez spory okres życia była także reporterem. I właśnie taki tom jego reportaży od lat sześćdziesiątych do osiemdziesiątych ubiegłego wieku pod tytułem „Co się komu śni” opublikowało wydawnictwo „Dowody na istnienie”. Różnej długości, o różnej tematyce i z różnych okresów. Ale na pewno niezwykle ciekawe. Tym, co je łączy jest z jednej strony II wojna światowa, a z drugiej powojenne losy zwykłych ludzi. Weteranów września, AK-owców, represjonowanych i więzionych żołnierzy podziemia i „ofiar awansu społecznego” z drugiej strony barykady. Trafił się nawet jeden Włoch. Bohaterowie, poza pułkownikiem „Sławborem” – Janem Szczurkiem-Cergowskim (i generałem Tatarem przypomnianym w tym reportażu),są nieznani prawie nikomu, mimo niezwykle ciekawych życiorysów. Autor nie opisuje ich historii, lecz daje im dojść do głosu. Nie tłumaczy, nie ocenia, nie wybiela i nie potępia. Zachowuje ich słowa i losy dla potomnych. Właściwie nigdzie nie ma happy endu, ale brak tez spektakularnych tragedii, których szukałyby media. Za to mamy gwarantowane „krew, pot i łzy” oraz próby budowania życia wokół siebie. Nie wszystkim się udało. Dzięki takim historiom możemy poznać naprawdę życie ludzi w nienormalnych z naszego punktu widzenia czasach. Zobaczyć jak funkcjonowali w czasie wojny, okupacji, niewoli, zsyłek i powojennych więzień, wreszcie w PRL-u po 1956 roku. Jak żyli, walczyli i kochali, a potem przechowywali ważne wydarzenia w pamięci. Naprawdę warto przeczytać.