Cisza w Pogrance

Ehh, znów ten Pilis, genialny, dobitny i przenikający do duszy czytelnika. . Czytając „Łąkę umarłych” zostałam mieszkanką tej wsi na końcu świata, książka wchłonęła mnie od pierwszych stron. „Cisza w Pogrance” miała niewidoczny mur, którego nie mogłam przebić, bardzo broniłam się przed nią, może z obawy, czego mogę doświadczyć? Ale warto było zaryzykować, znów literatura piękna Marcina Pilisa zostanie ze mną na bardzo długo. . Kiedy słyszysz Wołyń, co myślisz? . Dla mnie przede wszystkim to historia, która nie istniała wiele lat, to tajemnica, wojna i rzeź, jedna z brutalniejszych w historii Polski. . Najnowsza fabularyzowana powieść Marcina Pilisa opisuje właśnie Wołyń. Dwie wsie dzielące kilka kilometrów, Pogrankę i Połapę. Pokazuje dramat ludzi, którzy mieli nadzieję, że przyjaźń czy też wieloletnie przywiązanie sąsiadów nie sprowadzi na nich zła. W najnowszej powieści Marcina Pilisa widzimy dramat jednostek na tle dramatu całej wiejskiej społeczności Autor ma ogromny talent w przedstawieniu opowieści trudnej, brutalnej wstrząsającej w sposób piękny. Tego nie da się opisać, to należy przeżyć. A to Wam gwarantuje po tej powieści, poczujecie ją całym ciałem, duszą. Wydobędzie z Was wszystko, złość, współczucie, wstręt, strach, ale i miłość. Fenomenalne. Początki miałam trudne, ale było warto pójść dalej w te malownicze pola między dwiema wsiami i porwać się opowieści. Porwać się miłości młodzieńczej, która rani do żywego, nawet zabija. Miłości po latach, miłości rodzeństwa, pamięci tych, którzy przetrwali rzeź wołyńską i nie zawsze chcą o niej pamiętać.