Cierpliwość pająka

Po lekturze mrocznego "Pogromcy lwów" ta książka okazała się miodem na moje czytelnicze serce. Z wielką radością i z sentymentem powitałam ukochanego komisarza Montalbano i mojego ulubionego fajtłapę Catarellę. Zagadka, którą tym razem muszą rozwiązać sycylijscy policjanci, jest zawiła i pełna niedomówień. Z niekłamaną satysfakcją rozwikłałam ją znacznie szybciej niż komisarz i jego ekipa, ale w żaden sposób nie popsuło mi to lektury, gdyż w tym cyklu równie ważne co kryminale intrygi są osobiste perypetie komendanta, specyficzny klimat opowieści, różne smaczki (i te językowe, i dosłowne - kulinarne). Niezrównane kolejny raz okazały się dialogi z Catarellą, na które zawsze czekam z niecierpliwością i które niezmiennie bawią mnie do łez, nawet jeśli ktoś kolejny raz "telefoni do pana komisarza osobiście we własnej osobie":). Niezwykłe jak dla powieści kryminalnej jest zakończenie. Camillieri kolejny raz łamie konwencję, zostawiając czytelnika z dającą do myślenia decyzją. To na pewno duży atut, który sprawia, że książka jeszcze bardziej zapada w pamięć.